Hay bin kunduz!

Bir zamanlar ben!

2011-12-18T12:51:00.000-08:00

Pantera-Cemetery Gates koydum youtube'a da aklıma geldi. Bir zamanlar ne gürültü severmişim. Haşa, rock müziğe gürültü demem, yüksek sesle sağır edercesine dinlerdim şarkıları o bakımdan...

Bir ara "intihar eden adama en yakışan şarkılar" listem vardı benim. Şaka değil, onları dinlemeyi ve sanki bir yerden atlayıp hayata son vermeyi planladığımı hayal ettiğim günlerimde çok dönerdi o şarkılar. Hayır, asla intihara meyilli bir insan olmadım, asla da verilen bu hayatı cört diye geri iade etmeyi aklıma bile getirmedim. ama hayali bile şarkıların atmosferiyle o kadar uyuyordu ki. Sahi ben atmosferi hissetmeden bir şarkıya bağlanamıyorum. Bir otobüs yolculuğunda camdan bakmak kadar klişe olsa da beni bir havaya sokmalı, bi ana götürmeli ya da yeni bir anın hayaliyle gelmeli o şarkılar. Bu yüzden belki radyo tv eğitimi almışken ah o filmlerin hakkını vermeliydim de müzik direktörü neyim olaydım dediğim anım çoktur.

İntihara meyilli şarkılarımın başında Pantera'dan Cemetery Gates gelirdi. Zamanla anlık depresyona sokan ve ilham veren bu şarkılarım çeşitlendi. Ama artık o kadar azlar ki...

Hoş belki de ben daha mülayim, pop müzikte çakkıdı cakkıdı oynayabilen yeri geldi mi göbek atabilen biri haline geldiğim içindir, o da ayrı dava.

Ben gençken (o kadar yaşlı değilim ama bi 27 oluyoruz Ocak'ta) renkli giyinir, ekose ile puantiyeyi karıştırır, saçlarımızı yağlanana kadar yıkamaz, pis gezer, sokakta oturur içerdik. Birdir bir oynayıp yere düşünce gülecek kadar enerjiktim. Ders üstüne, dans dersine girer çıkınca eve koşturarak gidecek kadar iyi de bünyeye sahiptim. Na bu sağ ayağımı aldığımda solunun etrafında spagetti gibin dolardım. Ay ne günlerdi o günler.

Şimdi daha hantal hissediyorum kendimi. Hayatın getirdiklerine karşı daha korumacı davranıyorum ya da yeni kararlar almakta zorlanıyorum. İnsanların yeni bir şeyin heyecanına girdiklerini gördüğümde içimden "ah ben de böyleydim" diyorum ama stabil hayatımı sevdiğimden "yok yok sen bildiğin gibi yap" telkininde bulunuyorum.

1985 jenerasyonuna has bir durum mu bilmem ama etrafımda sapıtmaya meyilli ne kadar adam varsa, durulmak isteyen bir o kadar adam var. Yani ben durulmak istemiyorum aslında, nehir yavaş akıyor. Zaman hızlandıkça inadına durmak ister oldum sanki. Rock yerine chill out, gece hayatı yerine evde dvd/dizi, atraksiyon yerine sarılmayı uygun bulur oldum.

Hayatım hareketlensin dediğim anda da "ne gereği var" en büyük yardımcım oldu. Yapmak istediklerimi hep ertelediğimi farkettim. Ertelememi hep bahanelerle süslediğimi de. İşte belki de tam bu yüzden intihar şarkıları listemi artık dinleyemez oldum.

Çünkü işler ciddileşiyordu, hayat ciddileşiyordu ve bu tip düşünceler yüzünden özenle listelediğim şarkıları dinledikçe depresyona girer oldum. İki el açık ya allah atlıyorum köprüden tadında. Tam tadında yani. Ölmezsen sakat kalırsın durumunda. Sonra silkeledim kendimi, birinin bunu yapması gerekiyordu ama kimse yapamayacağı için kendim yaptım. En büyük hatamız sizi durduranın hep başkası olması istememiz değil mi zaten. Biri beni durdursun, birader seni kimler durdursun? Senin kendine faydan yokken birinin sana nasıl faydası olsun ki...

Dediğim gibi ölmeyi falan düşündüğüm yok. ama hepimizin buhran anları oluyor değil mi? Yok artık dediğiniz ya da pes pişmiş tavuk gibiyim diye serzenişte bulunduğunuz anlar. Ama bi sakin olsak durum apaçık ortada. Başımızı derde sokan da biziz, hayatı durduran da, heyecanı tavana vurduran da...

Ünlü üstad Sertar Ortaç'ın da dediği gibi "kafam da deli sorular" yani, o derece. Ama önce sen kendini bileceksin "ne istiyorum" yanıtını kendine dürüstçe verdiğinde hayat bir düzene giriyor ki. tabi dış faktörlerin etkisinden bahsetmiyorum. Ruh halin, ilişkin, işin ona göre ilerliyor. YAni biraz kendine güvenmen gerekiyor. İç sesine de öyle. Misal benimki geçenlerde Kara Üzüm Habbesi söylüyordu ama ona küsmedim. Onu dinledim, el verdim halaya tutuştuk. Yani neşeye izin verdim. Neşenin bünyeye girmesine ve orada kalmasına.

Hayat kimse için kolay geçmiyor. Hep soru, sorun. Siz siz olun benim intihar müzikleri listemi asla merak etmeyin. 35-40 şarkılık bu liste gerçekten adamı ipe götürür. Gençlik başka birşey işte. O zaman hop tirililaylaaay lay lay lilaylom havasında olunca bu şarkılar sana çayda çıra gibi geliyor ama artık öyle değil. Belki de bu yüzden istediğim gibi yaldır yaldır müzikler yapmaya insanların mecali yok. Onların nerden olsun, benim mecalim yok... Sizin varsa el edin de hep birlikte halaya tutuşalım!

Bence Nigar!

2011-11-21T12:44:00.001-08:00

Tippi Hedren (Birds)

Nigar Akan Aktay

Gazete sanatı

2011-10-31T02:33:00.000-07:00

3. ULUSLAR ARASI GAZETEÜZERİNE RESİMLER SERGİSİ

GALERİ IŞIK İSTANBUL’DA

125 yıldır kesintisiz eğitim veren FeyziyeMektepleri Vakfı’nın son halkası olan Işık Üniversitesi, bilim ve sanatınhayatımızın ayrılmaz bir parçası olduğunu bizlere bir kez daha gösteriyor.

Işık Üniversitesi, ‘3. Uluslararası Gazete Üzerine Resimler Sergisi’ne MaslakKampusu’nda ev sahipliği yapıyor…

Eskigazeteler öncelikle arşivin tozlu raflarında yerini alır. Ayrıca günlük hayattagazetelerden külah yapılır, manavlarda kese kağıdı olarak kullanılır, üzerindeyemek yenilir, camlar silinir ya da geridönüşüm kutusuna atılır… Atık gazeteler günlük yaşamda her alandadeğerlendirilebilir.

Dilini bilmediklerieski gazeteleri birer sanat eserine dönüştürdüler

Sanatçılarımızeski gazetelere ruh vererek onlardan birer sanat eseri oluşturdular.

Belçikalısanatçı ve öğretim üyesi Martin R. Baeyens, 2008 yılında Türkiye'den 31 sanatçıile birlikte bu ilginç projeyi başlattı. Projeye bu yıl 5 farklı ülkenin 6farklı üniversitesinden 30 başarılı öğrenci destek verdi. Katılımcılar bulunduklarıülkenin bir günlük gazetesini seçti ve onun 12 Şubat 2011 sayısını bir birlerinegöndererek çalışmayı başlattı. Bilinmeyen dil ve alfabelerin yer aldığı,anlamı olmayan yüz ve mekan fotoğraflarının olduğu sayfaların üstünde sanatsalbir şeyler yapabilmek her kültür için ilginç bir deneyimdir. Öğrencilerbu gazetelerin ilk sayfasına ‘Gazette’ adını da koruyarak artistikmüdahalelerde bulundular; birer sanat eseri oluşturdular.

Daily News’tekeşfederek ve eğlenerek ürettiler

Buprojenin en önemli özelliği ise; günlük gazeteleri bir sanat eseri halinegetirirken projenin birbiriyle ilişkili, ancak bağımsız bir ufkunun olmasıdır.Malzemenin yapısı defalarca yap-boza pek olanak vermese de bunun yanındadeneyselliğe, yeniliğe fırsat veriyor. ‘Daily News Project 3’ sergisinde gazeteüzerindeki çalışmalarda, eğlenerek üretmenin, farklıyı keşfetmenin sonuçlarınıgörmek de mümkün.

KATILAN ÜNİVERSİTELER

Işık Üniversitesi,Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Sanatlar ve Grafik Tasarım Bölümü,

Anadolu Üniversitesi,Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Tasarım Bölümü, Kıbrıs Doğu Akdeniz Üniversitesi,İletişim Fakültesi Görsel Sanatlar ve Görsel İletişim Tasarımı Bölümü,

Belçika GentÜniversitesi, Kraliyet Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Tasarım Bölümü,

İran Vije ParzadanKültür ve Sanat Enstitüsü, Görsel İletişim Okulu,

Çin Shanxi Üniversitesi,Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Tasarım Bölümü öğrencilerinin eserlerinin yeraldığı sergi;

25 Kasım tarihinekadar Galeri Işık İstanbul’da ziyaret edilebilecek.

Siz değerli basınmensubu arkadaşlarımızı da aramızda görmeyi diliyoruz.

Yer	:	Galeri Işık İstanbul: Işık Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Maslak Kampüsü/ Büyükdere Cad. Maslak
Tarih	:	2 Kasım 2011 Çarşamba
Saat	:	17:30 - Açılış

Fatih Altaylı ile başlayan furya

2011-10-21T01:02:00.001-07:00

Jeremy&Swatch&Adidas...

2011-10-20T07:32:00.000-07:00

Zerger by Nesrin Dugan’ın “Aşk Var”

2011-10-20T02:49:00.001-07:00

Dikkat bu bir Şebnem Ferah Konseri yazısıdır

2011-09-19T01:48:00.000-07:00

Şebnem Ferah kısa bir aradan sonra çıktığı Harbiye Açıkhava sahnesini İNLETTİ. Güzel sanatçı 40 yaşında olmasına rağmen elini öpen, sahneye çıkarıp dans ettiği gence “tamam senden büyüğüm ama bir kadınla dans ettikten sonra öpülen el başa konulmaz. Aşk hayatının selameti için söylüyorum” dedi. 135 dakika yani iki saat 15 dakika sahnede kalan ünlü şarkıcı hiç ara vermedi, bir ara sahnedeki mumların etrafı tutuşturmaya başlaması hareketli dakikalar yaşattıysa da panik ıslak havlularla bitti. Ferah’ın yeni saç modeli ise hayranlarından tam not aldı.

Yer Harbiye Açıkhava sahnesi. Önünde binlerce insan var. Hepsi kuyrukta, yanında arkadaşlarıyla, sevgilileriyle, eşleriyle ya da anneleriyle bekliyorlar. Bekleyişin nedeni ise Şebnem Ferah. Küçük dev kadın sahneye çıkacak ve sesiyle kalplerine seslenecek diye bekliyorlar. Saat 21.30’da ise istekleri gerçeğe dönüşüyor. Salon hınca hınç dolu. 5 bini aşkın insan koltuk ve merdivenlerde sıralanmış. Konser startını alınca anlıyorsunuz, aslında ne kadar da içlerini okumuş Şebnem Ferah. Her şarkıda bir yakarış, bir sevgi seli kopuyor. Baştan sona şarkılara herkes eşlik ediyor. 4 yaşındaki çocuk da öyle, 45 yaşındaki adam da.
Slow şarkılarla başlayan Şebnem Ferah, annesinin ölümünün ardından ilk kez sahnede (bunu kontrol edicem). Sahnede onlarca mum. Herkes yerlerini almış. Kırmızı perdeler açılıyor, bir çığlık bir kıyamet arasında güzel şarkıcı sahnede. Hem de kısacık kestirdiği saçlarıyla. Biz onun saçlarını vantilatörle savura savura şarkı söylemesine alıştık demeye kalmıyor, uzun zamandır sahnede seslendirmediği Serapmış parasıyla açıyor konserini. Hemen görüntüyü unutup sese odaklanıyoruz.
Sırasıyla Serapmış, Yalnız, İstiklal Caddesi, Çakıl Taşları, Cam Kırıkları, Delgeç, Gözlerimin Etrafındaki çizgiler, Mayın Tarlası, Dans Pisti, Sigara, Sil baştan, Oyunun sonunda,Eski, Yeniden Doğup Gelsem, Yağmurlar, Deli Kızın Türküsü, Fırtına geliyor peşi sıra. Ferah hayranlarını ne kadar sevdiğini sık sık dile getiriyor ve ekliyor “bazı geceler bizim gecemiz olur, bazıları sizin geceniz. Bu gece sizin geceniz” dedi.

Dans Pisti yani İyi Kötü şarkısında Ferah bir geleneği bozmayarak sahneye seyircilerin arasından seçtiği birini çıkardı. Genç önce dizlerinin üzerine çöktü, sonra Ferah ile dans etti. Dans ederken yere çöken genç birden elini öptü ama eli başına da götürünce olan oldu. Sahneden indikten sonra Ferah gence şunları söyledi. “Hayri, tamam senden büyüğüm ama bir kadınla dans ettikten sonra öpülen el başa konulmaz. Aşk hayatının selameti için söylüyorum. 40 yaşındayım”
Konserde en ilgi çeken parçalardan biri Eski oluyor. Eski parçasına yaptığı videoda yine ekrana Münir Özkül’dan Barış Manço’ya bir çok ünlü isim dakikalarca alkışlanıyor. Videonun sonunda Atatürk imzasıyla yer alan “Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir” sözü ise ayrı bir alkış alıyor izleyiciden, eller patlarcasına alkışlıyor. Bir ara “sizlere abla tavsiyesi” dedikten sonra kendine geliyor güzel şarkıcı “sahnede herkes güzel görünür derlerdi. Sahnede bunalıma gireceğimi düşünmezdim.” Diye takılıyor Hayri’ye.

Şebnem Ferah konserini saatler 23,30’u gösterdiğinde tamamlamaya çalışsa da nafile. Seyirci onu bırakmıyor. Sahneye çıkınca “o kadar tatlısınız ki. Eski bir parça bu. (elini öen çocuğa) sen hatırlarsın bunu. O zaman annen baban sana benim albümlerimi alırdı” diye takılıyor.
Bis’te ise Vazgeçtim Dünyadan, Hoşça kal Ve Bu Aşk Fazla Sana çalınıyor. Konserden ayrılan herkes mutlu, eve gidenler mutlu, taksiciler mutlu. Gece Ferah’ın istediği gibi mutlu anılarla bitiyor.
Geceden notlar.
*Sahnede sürekli bir mum krizi yaşandı. Bir yer tutuştuysa da hemen çözüm bulundu, söndürüldü.
* Vantilatörler uzun zamandan bu yana ilk kez ferah’ın saçlarını havalandırmadı.
* Ünlü sanatçıyı izlemeye gelenler arasında Berrak Tüzünataç, Erdal Tosun, Erkan Özerman gibi isimler dikkat çekti.
* Hayranlarından bir tanesinin “Nutellan olayım ye beni Şebo” yazısı takdire şayandı.

Teknosa e-atik tasarimlari

2011-09-13T00:59:00.001-07:00

Hala dövme takıntım var

2011-09-03T07:30:00.000-07:00

Bu da Ramazan kafası

2011-08-24T01:43:00.000-07:00

Bizim aslı Ramazan ayı bitmeden atlayıp sultanahmete gidelim diye tutturdu. Gittik, Sultahahmet'teki panayırda zümrüt standında bu fotoğrafı çektirdik:)

evimi tanıyalım

2011-08-23T00:42:00.000-07:00

Facebook ben sana evliyim dedim mi???

2011-08-13T12:28:00.000-07:00

Los Angeles: Bu şehrin bir sesi yok

2011-08-08T07:41:00.000-07:00

Evet doğru duydunuz. Los Angeles’ın kendine ait bir sesi yok. Nereden mi anladım...

İkinci kez bu şehre gelişim yine iş için oldu. Nedeni bariz, yeni spartaküsü görmek lazımdı, atladık geldik. İlk gelişim neredeyse günü birlik olmuştu ama bu kez elimde olmayan nedenlerle önce iki günlük olan gezi üç gün oluverdi. Gittim geldim derken etti mi size 5 gün. Koca haftamı Amerika’nın bu şirin şehrinde geçireceğim için sevinmiştim ki...

İlk gece uyuyamadım tabi. 26 temmuz 2011’de İstanbul’dan başlayan yolculuğumda 13 saat süren uçak yolculuğunda gözümü dahi kırpmadan yapınca Los Angeles’ta uykum kaçtı. İstanbul’la aradaki saat farkı 10. Zaten matematiğim kötü, hepten sıçmış durumdayım. Havalimanından çıkmak için toplam 3,5 saat harcadık. Otelimiz Wilshire aralık 2011 de kapanıyormuş. Şükür ki o zamana kadar çıktık. Otelde ise kelimenin tam anlamıyla jetlag mağduru olmuştum. Mağdurum da mağdurum diyerekten otelde 14 kat inip gecenin ikisinde soluğu dışarıda aldım. Sigara içtim olmuyor, kahve alıcam o da yok. Verdim mi kendimi spartacus’e. Yapımcı kadar bilgim oldu.

Tüm bu bilgiyle harmanlanma süreci 2 saat daha sürdü. Olmuyor ne yapsam olmuyor. İndim aşağıya, sabah 4.30 da Starbucks açılıyomuş. O zamana kadar Annie isimli iki çocuk annesi “single mother” ile tanıştım. Öyle hayat dolu ki. Sabah alitalia kontuarında gece bizim otelde güvenlik görevlisi olarak çalışıyormuş. Kendisine yaklaşan erkeği “çocuklara sen bak ben sana” dediğini söyledi. O yüzden o adamı da yanından siktir etmiş. Büyük kızı ev işlerine yardım ediyormuş. Hayat aslında zor değilmiş sadece yorucuymuş. Öyle dedi Annie.

O sırada yanımızdan geçen Cincinati’li abi starbuksa gitmeyi bekliyorsan benle gel dedi. Gittim siparişimi verdim tam alıcam “ben verdim” dedi. Bana kido muamelesi yaptıktan sonra otele tıpış tıpış döndüm. Dışarıda sigara kahve keyfi yapamıyorsun bir de öyle rezil bir şehir. Hem dışarıda sigara içmek yasak hem de gecenin o saatinde onlarca homeless (evsiz) başına üşüşüyor. Para istiyor, sigara istiyor bilmem ne. Odamın camından bakıyorum derken saat 6 oldu. İlk iş 30 kişilik bir spor grubu geçti önümden. Şortlar tişörtler ama memleket soğuk yani. Sonra Gizem’den öğrenecektim Los Angeles demek fit olmak, kalori hesabı yapmak demek olduğunu. Bu bilgiyi almama neredeyse iki gün kala hayran hayran “totoları donmuyor mu bunların” diyerek başladım toparlanmaya.

Bu esnada Nbc’de bir hırsızlık haberi izledim, haberi veren muhabirin twitter adresi aşağıdan geçiyordu. Ona şaşırdım. Sonra kendimi Selin ile birlikte Hollywood Vine’a attım. Lokal bir yerde bagel_donut_kahve üçlüsünün ardından Rosewood hotele attık ki, esas eğlence oradaydı. Bir yanından Spartacus, bir yanından Ganicus, bir yanından Crixus geçerken insan ayran budalasına dönüyor. Ama yeni Spartacus daha tam vücut yapmamış yapamamış. Bu da benim ikinci sezon için spoilerım olsun.

İşimiz bitince kendimizi şöhretler kaldırımına oradan da Kodak Theatre’a attık. Tam yemeğimizi yedik biraz gezicez, polisler kışkışlıo. ULAN OĞLUM NE OLUO demeye kalmadı bi dj performansı var, ortalık karıştı dedi polis. Yok ben kulaklarıma inanamıyorum. .kesin aksanından falan yanlış anladım diyorum. Bir yere göndermiyor polisler. Bi abuk sıkışıp kalktık. Sonra başladık bir sonraki durağa yürümeye. Üzerimizde helikopterler, tonlarca polis. Ulan ne sikim bi iş derken sabah olayın rengi anlaşıldı. Meğersem akşam Planet of The Apes filminin premieri varmış Chinese Theater’da. Bir grup sever sen kalk, biz bu gösterime gireriz de. O esnada Dj Kaskade diye buranın bilinen bir dj’i atlasın, facebook ve twitterdan çıkışta parti var desin. Ortalık karışmış. Hayranlar delirmiş, binlerce insan sokakta.

Los Angeles’ta resmi ikinci günüm ise kendimi oradan oraya atmakla oldu. Hollywood Higland, West Hollywood falan derken hırpalanmışım. Kat Von D’yi dünya gözüyle görmem yalan oldu. Fashion District, Highland, Koreatown, Chinatown ve en son Donttown’ın her bir yerini gördüm. Sıkılmadım desem yalan olur. Her ne kadar bir şeylere bakıp zaman geçirsem de olmadı olamadı.

Üçüncü gün için Gizem ile sözleşmiştik. Gizem iki sene evvel atlayıp Los Angeles’a geliyor. İstanbul’da onu tutan hiçbir şey kalmamış. Dil okulu niyetine gelip daha da geri dönmemiş, Herşey plansız yani. Biz de az bi planla Santa Monica’da buluşalım dedik. Ama ne buluşma. Sabah kalk, bir metro değiştir, sonra bas 720 ile 1 saat sonra orada buldum kendimi Metro rapid adını verdikleri otobüsler her derde deva.

Santa Monica Pier ve 3rd Street olayı muhteşemdi. Alışverişi saymazsan pasifik ayrı bir muhteşemdi. Nazlı yarimin adını pasifik kıyısına yazdım bana mısın demedi.

Son gün artık toplandık havalimanına gidicez ama dört saatimiz var. Ne yaptım, kalkıp China Town’a gittim. Daha doğrusu şurada bişi vardır, burada bişi vardır derken kendimi orada buldum diyelim. O kokular o tipleri anlatamıcam. Adam bildiğin çinde yaşamaya devam ediyor. Birde almanyada bizim Türklere bok atarlar. Hocam bu Çinliler de fazla oluo ama…

Velhasıl dört gün sonunda uçağa binecekken anladım bu şehrin bir sesi olmadığını. Korna sesi, belli belirsiz rap müzikler, İspanyollar, Çinliler, Koreliler ve sayıca az Amerikalılar ile bu şehre hangi müziği koysam oturmadı. Fon müziğimi bulamadım. Burada bir şeyi sevemedim ama ne derken müzik olduğuna kanaat getirdim. Bana iyi bir atmosfer sunamayan Los Angeles’a selam olsunki, kendilerine bir an evvel şehre uyan bir müzik bulsunlar.

Öptüm sanki.

RocknCoke 2011 kafası: Day II

2011-07-19T02:03:00.000-07:00

RocknCoke 2011 kafası: Day I

2011-07-17T02:45:00.000-07:00

RocknCoke 2011 kafası: Parental Advisory !

2011-07-17T02:38:00.000-07:00

Kidrobot for swatch 1 Eylül'de Türkiye'de

2011-07-15T01:55:00.000-07:00

Swatch Kidrobot koleksiyonun sekiz adet farklı Gent saati, aynı tasarıma sahip bir adet Kidrobot Dunny ile sunuluyor. 18 Ağustos’ta Çin’de ve 1 Eylül’de Dünya çapında tüm Swatch mağazalarında ve satış noktalarında sizleri bekliyor…

Jeremy Zilar İstanbul'daydı...

2011-07-13T00:56:00.000-07:00

NEW YORK TIMES GAZETESİ BLOG UZMANI JEREMY ZILAR MEDYA DERNEĞİ’NİN KONUĞU OLARAK İSTANBUL ÜNİVERSİTESİ’NDE BİR KONFERANS VERDİ

New York Times Gazetesi Blog Uzmanı Jeremy Zilar, Medya Derneği'nin katkılarıyla İstanbul Üniversitesi'nde bir konferans verdi. Yoğun ilgi gören 'Yeni Medya Araçları ve Dijital Devrim' başlıklı konferans, İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi'nde gerçekleştirildi.

Konferansta katılımcılara blogculuğun temel prensiplerini ve iyi bir bloğun ne gibi özelliklere sahip olması gerektiğini anlatan Jeremy Zilar, Amerika’daki bazı önemli blog örneklerinden sözetti ve mesleki deneyimlerini paylaştı. Konferansa İstanbul Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Yunus Söylet, İletişim Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Aydemir Okay ve Medya Derneği Genel Sekreteri Deniz Ergürel katıldı.

İnternet üzerinden de canlı olarak da yayınlanan konuşmasında Zilar, 2006 yılında New York Times'da blog uzmanı olarak çalışmaya başladığında gazetede sadece 5-6 blog olduğundan, şu anda ise 58 aktif blog bulunduğundan sözetti. Gazetesinin web sitesinde (www.nytimes.com) 170'den fazla blog başlatmış olan Jeremy Zilar zamanla blogların sayısını 58’e indirdiklerini söyledi. Zilar, New York Times’daki blog uzmanlığı görevinde yazarların ve editörlerin bloglarını şekillendirmelerine ve geliştirmelerine yardımcı olduğu kadar bloglarda kullanılan yeni medya araçlarını ve teknik altyapıyı da belirleyen bir isim.

“Blog aslında yayın yapmaktır. Bloglar belli başlı konuları içerirler; günceldirler. Web sitelerinden farkları bir insan dokunuşuna sahip olmalarıdır” diyen Zilar blogların anatomisinden sözederken, herhangi bir bloğun ana sayfasının (home) blog trafiğinin sadece %23'ünü, yazıların ters kronolojik sırayla bulunduğu yazı (post) sayfasının trafiğin %73'ünü, yazı arşivinin ise (archive) blog trafiğinin %4'ünü çektiğini belirtti.

Bir bloğun başarısında içeriğin nitelikli olması ve doğru işlenmesinin şekil ve tasarımından çok daha önemli olduğunu söyleyen Jeremy Zilar, “Ayrıca her bloğun bir manifestosu olmalı. Bir bloğa başlamadan önce bir manifesto yazmalısınız. Bloğunuzun adı da bu manifestoyu desteklemeli.” dedi. Başarılı bir blog için altın kuralın iyi bir isim ve iyi bir misyon tanımı belirlemekten geçtiğini söyleyen Zilar, New York Times'daki değişik bloglardan da örnekler verdi.

“Bloğunuzu anne baba ya da kardeşinizin izlemesi önemli değil. Önemli olan hedef kitlenize ulaşabilmektir” diyen Zilar, bunun için içerik ve sunumun öneminden sözetti. Wordpress, Blogger, Twitter, Tumblr gibi servisler hakkında konuşurken “içerikteki verilerimize ne kadar sahibiz?” sorusu üzerinde duran Zilar “Blog servisi alırken kendi verilerinize sahip olmanıza izin verilip verilmediğine mutlaka bakın” önerisinde bulundu.

"Bir bloğun sürdürülebilir olması için kendinize 'Her hafta şu gün şu saatte yazacağım' gibi ulaşılabilir hedefler koyun. Bir bloğun bir numaralı katili suçluluk duygusudur. Yazamadığınızda suçluluk duyarsınız, bu suçluluk yüzünden hiç yazamazsınız. O yüzden ulaşılabilir hedefler belirlemek çok önemli.” şeklinde konuştu. Zilar, sunumu bittikten sonra katılımcıların sorularını yanıtladı.

Jeremy Zilar’ın Medya Derneği’nin katkılarıyla İstanbul Üniversitesi’nde vermiş olduğu konferansın kaydına internetteki bu adresten ulaşabilirsiniz: http://www.unimedya.tv/yeni_medya_araclari_ve_dijital_devrim/

Vans, new models 2011

2011-07-11T06:41:00.000-07:00

Domo Kun'a kurban

2011-07-10T06:26:00.000-07:00

Domo Kun hakkında bilgi için bkz Domo-Kun

Tırnak kafası

2011-07-10T05:54:00.000-07:00

Pazar günü aşkına...

2011-07-10T01:42:00.000-07:00

Bon Jovi'ye de gittik beraberrr

2011-07-10T01:29:00.000-07:00

18 yili bir gecede kapatti

Bon Jovi 18 yıl sonra geldiği İstanbul’da krallar gibi karşılandı. Öncesinde Redd ve Şebnem Ferah’ın çıkması gerekirken annesini kaybeden Ferah’ın iptali üzerine önce Redd ile başlayan konser saat 21 sıralarında yerini Bon Jovi’ye bıraktı. Yaklasik 2,5 saat sahnede kalan grup, Türk seyircisinden mahrum kaldığı 18 yılın acısını çıkardı.

Tüm dünyada günümüze dek 120 milyonluk albüm satışı yakalayan dünyaca ünlü Amerikalı grup Bon Jovi, İstanbul’daydı. Unutulmaz bir konser veren ekip Türk Telekom Arena’yı dolduran yaklasik 50 bin kişiye unutulmaz bir anı bıraktı.

Konser oncesinde bon jovi alana helikopterle gelirken ilk sahneye cikan Redd oldu. Sebnem Ferah'in acisini paylasan grup ' tam 127 gun oldu nedim sener ve ahmet sik icerdeler. Biz onlarinda bu konseri dinlemesinin hak oldugunuz dusunuyoruz' diyerek sik ve senerin kartonetleriyle birlikte Masal'i caldi.

Saatler 20:45'I gosterirken sahne Bon Jovi'nindi. Raise Your Hands ile konsere baslayan grubun solisti John Bon Jovi ' uzun zaman oldu. Yapacak cok seyimiz var. Bizimlemisiniz' diyerekYou Give Love a Bad Name ile devam etti. Sirasiyla Born to Be My Baby, We Weren't Born to Follow, Lost Highways, It's My Life, Blaze of Glory, In These Arms, We Got It Goin' On, Captain Crash & the Beauty Queen From Mars, Bad Medicine / Pretty Woman, Bed of Roses, Diamond Ring, I'll Be There For You, Who Says You Can't Go Home, I'll Sleep When I'm Dead/start me up, Saturday Night, Have a Nice Day, Keep the Faith çalındı

Konseri tamamlayan ekip dakikalarca alkislaninca geri donusleri muhtesem oldu. Wanted Dead or Alive ve Livin' on a Prayer'la birlikte toplam 4 parca calarak konserini tamamladı. Galatasaray atkisi kendine atilip da bir an tutunca seyircilere bir parcayi daha borc bilip always'i de caldi

Bon Jovi 18 yil sonra gelislerine de deginerek 'geri donmek cok guzel.18 yil cok uzun bir sure. Bazi sarkilari ilk kez size caliyormusuz gibiyiz' dedi. Konser arasinda tek amacinin turk kizlarina ciglik attirmak oldugunu soyleyen unlu sanatci kendisine hediye edilen Bon Jovi 10 yazili turk formasiyla konserde birkac sarki soyledi.

Amerikalı grup 1993 yılında İstanbul’da konser vermiş, solist Jon Bon Jovi, Türk bayrağından peleriniyle "Can’t help falling in love" şarkısını binlerce kişilik koroyla söylemişti. Bon Jovi’nin yaz turnesinin bir sonraki ayağı ise 10 temmuz’da Bükreş’te yapılacak

Ozetle trafik ciilesine alkolsuz biraya ve kapali tuvaletlere katlanmaya degdi. Grup bir an yerinde durmadi hem dans etti hem de ettirdi.

tüm hakları Hürriyet'e saklıdır

Efes One Love 2011 ikinci gün kareler

2011-07-10T01:22:00.000-07:00

Efes One Love 2011 ilk günden kareler

2011-07-03T02:43:00.000-07:00

I feel lucky

2011-06-30T01:50:00.001-07:00

İstiorum sankiiim

2011-06-29T04:31:00.001-07:00

Pimp My Nikon, iyi fikir

2011-06-27T07:42:00.000-07:00

via: http://photosyok.com/pimp-my-nikon-d3/

Jeremy, evin yıkılsın jeremy!!!!

2011-06-27T04:45:00.000-07:00

Nazlı yar no.2 Jeremy Scott Linda Farrow ile gözlük tasarlamış. Gidip en çirkinini bulmuş olabilirim ama bunun KANATLARI VAAAAAAR
o gözlüğü 219 euro yapan elleriniz kırılsın insalla!

Ricky'den öncesini hatırlamıyorum!

2011-06-19T07:06:00.000-07:00

İki sevgili bir arada: Eddie&Jeremy

2011-05-29T03:52:00.000-07:00

Ve oyun biter!

2011-05-20T11:46:00.001-07:00

Bitti, buraya kadar. Benden bu kadar...
İyi niyet ve suistimali durumu canıma tak etti.
Ergenliğimde yapmadıklarımı şimdi yapacağım bunu hazırlansanız iyi edersiniz!
Sizin anne ve babanız olmaktan çok sıkıldım artık!
Benden bu kadar!

Gönül neler ister ne bulur:)

2011-05-19T12:10:00.000-07:00

Ghibli'den yeni film: Kari-gurashi no Arietti / Borrowers

2011-05-15T09:25:00.000-07:00

Oscarlı film “Spirited Away” (Ruhların Kaçışı), Oscar adayı “Howl'un Yürüyen Şatosu” (Howl's Moving Castle), “Komşum Totoro” (My Neihgbour Totoro), “Prenses Mononoke”, “Rüzgarlı Vadi” (Nausicaä of the Valley of Wind) filmleriyle animasyonun büyük ustası olarak anılan senarist/yönetmen/yapımcı Hayao MIYAZAKI’nin çizgi animasyon şirketi Stüdyo Ghibli’den çıkan ve senaryosunu da Miyazaki’nin yazdığı son film "BORROWERS (Kari-gurashi no Arietti ) / AŞIRICILAR" Mary Norton’ın çok sevilen fantastik romanı The Borrowers’dan uyarlandı. Film, 10 cm. boyundaki bir grup ‘küçük insan’ olan Aşırıcılar’ın , normal boyutlardaki sıradan insanların evlerinin yer döşemelerinin altında yaşadakları hayatlarını anlatıyor.

AŞIRICILAR, Ruhların Kaçışı (2001), Yürüyen Şato (2004) ve Küçük Deniz Kızı Ponyo (2008) gibi Ghibli filmlerinde çalışmış olan yönetmen Hiromasa Yonebayashi’nin ilk filmi.

Sansüre hayır birader!

2011-05-15T05:56:00.000-07:00

Bir oy da sen ver ki, Roskilde'ye gidiverelim:)

2011-05-08T04:01:00.000-07:00

Aslında benimkisi makarasına. Çok sevdiğim Eda Demir şu an en ön sırada Roskilde için...
Maksat eğlence olsun...

Oy vermek için Vote'a tıklayınız:)))

Konserler geliyor.. We all love Ajanda!

2011-05-06T12:40:00.000-07:00

7 mayıs : gonjasufi @ istanbul babylon
7 mayıs : ute lemper @ istanbul işsanat
7 mayıs : christian fennesz & lillevan @ istanbul borusan müzik evi
8 mayıs : before the dawn @ ankara nedjima
8 mayıs : cadaveria @ istanbul [tba]
10-11 mayıs : nouvelle vague @ istanbul babylon
10 mayıs : black dice @ istanbul salon iksv
12-13 mayıs : peter & zoltan katona @ istanbul akbank sanat
12 mayıs : laure favre-kahn @ istanbul mkm
12 mayıs : haggard @ istanbul [tba]
13-14 mayıs : victor wooten/jd.blair @ istanbul jazz center
13 mayıs : nina simone @ istanbul romeo juliet
13 mayıs : dJ ellen allien (bpitch control) @ istanbul babylon
14 mayıs : madeleine peyroux @ istanbul işsanat [soldout]
14 mayıs : bonobo @ istanbul otto santral
14 mayıs : mercury rev @ istanbul babylon
14 mayıs : haggard @ ankara genç nota yarışması
15 mayıs : jacky terrasson trio @ istanbul crr
15 mayıs : haggard @ eskişehir 222park
16-17 mayıs : kenny barron & mulgrew miller @ istanbul jazz center
17-18 mayıs : hooverphonic @ istanbul salon iksv
17 mayıs : irina kulikova @ istanbul akbank sanat
17 mayıs : chucho valdes & the afro-cuban messengers @ istanbul crr
17 mayıs : alexander rybak @ alanya bistro bellman club
18 mayıs : deep purple @ istanbul maçka küçükçiftlikpark
18 mayıs : dark tranquility @ istanbul jolly joker balans
18 mayıs : the walkmen & twin shadow @ istanbul babylon
19 mayıs : caribou @ istanbul babylon
20-21 mayıs : the cinematic orchestra @ istanbul tamirane
20-21 mayıs : kurt elling quintet @ istanbul jazz center
20-21 mayıs : deus @ istanbul salon iksv
20 mayıs : vicente amigo @ istanbul crr
20 mayıs : the charlatans @ istanbul ghetto
20 mayıs : disgorge @ istanbul old school
21 mayıs : marianne faithfull @ istanbul modern
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
22 mayıs : CHILLOUT FESTIVAL @ istanbul kemer golf country [+24]
* kruder & dorfmeister live in concert * belleruche live
* kraak & smaak orchestra live * waldeck feat zeebee live
* the swing ninjas live * puik's journey live
* malik alary and lounge 96 allstars plus special festival appearence
* omar farouk tekbilek & his ensemble
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
22 mayıs : marty friedman @ istanbul romeo juliette
22 mayıs : the black heart procession @ istanbul ghetto
22 mayıs : swingle singers @ istanbul crr
23 mayıs : the black dahlia murder @ istanbul jolly joker balans
23 mayıs : koelner academy @ istanbul crr
23 mayıs : marty friedman @ ankara 312 arena
24 mayıs : marty friedman @ izmir noxx stage
25 mayıs : roxette @ istanbul maçka küçükçiftlik park
26 mayıs : dale kavanagh @ istanbul akbank sanat
26 mayıs : inna & shantel @ ankara n.mehmet çekiç a.l.
27 mayıs : jose james @ istanbul salon iksv
28 mayıs : jack dejohnette @ istanbul salon iksv
28 mayıs : coldplace @ istanbul studio live
28 mayıs : inna @ gaziantep şahinbey spor salonu
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
28 mayıs : FRESHTIVAL @ istanbul maçka küçükçiftlik park [+24]
- leftfield
- noisettes
- crystal fighters
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
29 mayıs : kurt vile & the violators @ istanbul ghetto
29 mayıs : david helfgot @ istanbul lutfi kırdar anadolu auditorium
31 mayıs : stepan rak @ istanbul akbank sanat
31 mayıs - 1 haziran : spyro gyra @ istanbul jazz center
1 haziran : interpol @ istanbul maçka küçükçiftlik park
2-3 haziran : david helfgot @ ankara cumhurbaşkanlığı senf.ork.s.
5 haziran : david helfgot @ antalya kültür merkezi
7-8 haziran : david helfgot @ adana bkm
8 haziran : august burns red @ istanbul [tba]
8 haziran : joe cocker @ istanbul maçka küçükçiftlik park
9 haziran : teo gheorghiu @ istanbul fulya sanat
10 haziran : david helfgot @ izmir ahmet adnan saygun sm
11 haziran : shantel & bucovina orkestar @ istanbul kadıköy anadolu l.
17-18 haziran : dave grusin & lee ritenour band @ istanbul jazz center
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
19 haziran : SONISPHERE ISTANBUL @ Maçka Küçükçiftlik Park
- iron maiden
- slipknot
- alice cooper
- in flames
- mastodon
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
19 haziran : tiesto @ istanbul parkorman
20 haziran : amy winehouse @ istanbul maçka küçükçiftik park
24 haziran : james blunt @ istanbul maçka küçükçiftlik park
25 haziran : james blunt @ izmir arena
25 haziran : jamiroquai @ istanbul kuruçeşme arena
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
2-3 temmuz : ONE LOVE FESTIVAL @ İstanbul Santralistanbul [+24]
* manic street preachers * suede
* editors * cake * nneka
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
2 temmuz : armin van buuren @ istanbul maçka küçükçiftlik park
5 temmuz : elton john @ istanbul maçka küçükçiftlikpark
5-6 temmuz : kyle eastwood band @ istanbul jazz center
6 temmuz : elton john @ ankara arena
8 temmuz : bon jovi @ istanbul asy sk tt arena
10 temmuz : judas priest - whitesnake @ istanbul maçka küçükçiftlikpark
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
16-17 temmuz : ROCK'NCOKE @ hezarfen havaalanı
* Limp Bizkit * Motörhead * Travis * Moby * The Kooks * Mogwai
* 2 Many Djs * Skunk Anansie * Athena * Electrelane
* Friendly Fires *Thievery Corporation * Beach House
* Esben and The Witch * Tunng *Fm Belfast * Gaslam Killer
* The Black Lips * The Qemists *Chapel Club
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
22 temmuz : renee fleming @ istanbul aya irini
28 temmuz : duran duran @ istanbul [tba]
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
9-11 eylül : UNIROCK FESTIVAL 2011
9 eylül : between the buried and me
9 eylül : hammerfall
10 eylül : opeth
10 eylül : mayhem
11 eylül : katatonia
11 eylül : eluivette
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
13 aralık : iced earth @ istanbul refresh the venue

Hepsi ve daha fazlası için takipte olun : ajanda

Be a skater boi!

2011-05-02T08:28:00.000-07:00

23 nisanda koltuk savaşları

2011-04-24T06:35:00.001-07:00

Bir Hong Kong macerası...

2011-04-18T07:42:00.000-07:00

Soğuk bir nisan gecesi İstanbul’dan Türk Havayolları TK0070 ile Hong Kong’a uçuyoruz... Gidiş tam tamına 9,30 saat. Sıkıcı ama uyuklayarak gidiyoruz tüm yolu. Artık uçuşlara alıştım, sıkıntı olmuyor...

Hong Kong garip bir yer. Sizi önce kavuran sıcak sonra nemli hava karşılıyor. Şehir tuzlu su kokuyor. Sanki denizden yeni çıkmışçasına...

Sonra otelimize gidiyoruz. Camı açtığımızda gördüğümüz tek şey boylu boyunca uzanan binalar... Deniz yanı başımızda ama uzaktan anca gemileri seçebiliyoruz. O kadar kötü bir kentleşme ki... 150 katlı binalar etrafınızı sarmış. İşin garip yanı yol boyunca gördüğünüz toplu devlet konutlarının camında sallanan çamaşırlar. Belki sekseninci katta oturuyor ama açmış amcam çamaşırlarını pencereden asıyor.

Uçakla gittiğiniz ilk yer Hong Kong havalimanı. Bu liman için deniz hunharca doldurulmuş durumda. Hong Kong’a bağlı tonla ada var. Bu aralar birbirine köprüyle ve deniz altındaki tünellerle bağlanmış. Bu tünellerden bazıları metro ağının bir parçası. Köprülerde ise ada halkını sürekli tehdit eden tayfun korkusundan oldukça kuvvetlendiren çelik halatlar var. Uzaktan bir dönme dolabı andırsa da şehrin dokusunu yolda giderken görmenizi engelliyorlar.

Şehrin üzeri nemden dolayı sürekli bir sis bulutuyla kaplı. Bu havada yapılacak en iyi şey market’lara gitmek ve pazar tenteleri altında hediyelik eşyalar için pazarlık yapmak. Altın kural ise belli, eğer 1 dolarınız varsa bu 7.7 Hong Kong doları ediyor. Bir su 5-60 hk doları arasında değişen fiyatlara satılıyor. Bir paket sigara ise 35 hk doları. Şehrin geneli ucuz olduğundan en baba suşileri en iyi noodle’ları, en iyi dim sum’ları yemek size bir fast food menü kadar pahalı. Tabi burada yemek derken kırkayak kızartması, parça hesabı satılan ahtapot kolları, türlü börtü böcek de cabası. Hong Kong size bir çok avrupa ülkesinde olduğu gibi “helal* yemek sözü vermiyor. O yüzden bir kaç kez gidenler uçakta sürekli “ben ekmek, domates, salatalık” getirdim diye konuşuyor. İlk yolcuğunuzda size de söyleyen biri kesin olacaktır.

Alışveriş için bir sürü alışveriş merkezi bulunmakta. Ama en çok Mong Kong’da bulunan Ladies Market, Kowloon’daki element var. Hele Ladies Market’in içinden geçilerek gidilen bir küçük alışveriş merkezinde bulunan özel yapım spor ayakkabılar buranın underground snicker alıcıları için birebir (çince çıkan bir sneaker mag bile var aylık) Hong Kong merkezinde ise Queen’s Road sizi ünlü markalar anlamında tatmin edebilir. Caddeye uğramışken ağırlığı Avrupalı olan kitleyle Soho’da birer içki yudumlayabilirsiniz. Turist olarak kendinizi asla hissedemeyeceğiniz bir yer varsa Hong Kong’da, o da Soho’dur.

Bunlar da sizi kesmedi ve teknolojinin methini duyduysanız adres Kowloon tarafındaki Nathan Road olmalı. Burası bir çok otelin orta noktasında. Hayat daha da hızlı akıyor çünkü bir çok kaçak ama orjinal ürün burada neredeyse yarı fiyata alıcı buluyor. İstanbul’da 1.200 tl olan Galaxy Tab burada 400 dolara satılıyor. İphone mcbook air gibi aranılan markaların fiyatı ise dudağınızı uçuklatıyor, parasız geldiyseniz “kahpe kaderim”diye ağlamaya başlıyorsunuz. Bunun yanı sıra envai çeşit objektif, fotoğraf makinesi, cihaz aksesuarları bulunuyor.

İnsanlara gelince, hayatlarını alışveriş merkezlerine sıkıştırmış durumdalar. Binaların içinden geçerek alışveriş merkezine gidiyor binadan dışarı adımlarını atmadan evlerine gidiyorlar. Düşük gelirli Çinlilerin yanı sıra burada bulunan Filipinlilerin durumu da içler acısı. Hepsinin şükür ki işi var ve hepsinin izin günü Pazar. Pazar günleri şehrin her yerinde beyaz örtüleriyle oturan yemek yiyen Filipinliler görüyorsunuz. Hani yaz gelince Belgrad ormanında yapılan piknikler varya, onun bir tık altı. Varın ortamı siz düşünün.

Çinli insanlar çok cana yakın. Özellikle de yol sorarken, yardımlarına ihtiyacınız varken. İngilizce konuşmaları sanki sizi döver gibi ama bir süre sonra alışıyorsunuz. Adam dilinizi bilmiyorsa bile, haritada işaret ediyor, beni takip et diyor. Yalnız o çekik çekik evlat edinesi çocukları anneleri tarafından sevdirilmiyor. Bu noktaya dikkat çünkü size kızabiliyorlar. Temas etmenizden hoşlanmıyorlar.

Şehrin iki resmi dili olduğu için (Çince ve İngilizce) gençler dünya insanı olmuş bile. Ferrariler, Subarular, Lamborghini, Bentley gibi markalardan inmiyorlar. Ama hepsinin tarzı var. En komik diyebileceğiniz adam bile öyle bir uydurmuş ki, bir insanı iki gün üst üste gördüğünüzde “tarza bak” dedirtiyorlar. Alışveriş yaparken de bu tarza sadık kalıyorlar.

Temas etmek demiştik ya, insanlar bildiğiniz gibi ağırlıklı olarak maske ile geziyorlar. Nedeni ise hijyen sıkıntısı. Yüksek popülasyonlu asya şehirlerinde yaşayanlar kendilerini güvende hissetmiyorlar. Şehrin önemli merkezleri bir saatte bir hijyenik olarak temizlendiğini söylüyor. 7 buçuk milyon insan yaşamasına rağmen trafik sıkıntısının yanı sıra bir de bu hijyen desteği en önemli sorunlardan biri. Ayrıca sokakta kapalı alanda sigara içmek yasak. Eğer sokakta bir çöp kutusu bulursanız orada içersiniz. Hoş polis yakalamayacağı için sıkıntı olmuyor istediğiniz yerde içiyorsunuz amma velakin yakalanırsanız 5 bin hk doları cezaya çarptırılabiliyorsunuz.

Hong Kong güvenlik konusunda muhteşem bir şehir. 5 gün kaldım ama yerel haberlerde ne bir ölüm ne bir hırsızlık haberi gördüm. Hoş görsem sadece görürdüm adamların ne dediği konusunda en ufak bir fikrim bile yoktu.

Bu adaya kış asla gelmiyormuş. Gittiğim bir kafede konuştuğum garson kıza göre 27 yıldır hayattaymış ve Hong Kong’da hiç kar yağmamış. İstanbul’lu olduğumu öğrenince “sizde kar yağıyor mu” dedi. Dedim “chin bacım, bizde kar yağıyor tabi” ablamız bi iç geçirerek “buza benziyor değil mi, yere kar oturuyor mu” dedi dili döndüğünce. O mu şanslı, biz mi bilemedim.

Gazetede bir haber vardı sağa sola yazdığım, süper bir tespitti. Shangai Times gazetesindeki habere göre 2011 yılında yeni model teknoloji ürünlerinden toplamda 3,9 milyar dolar kazanç bekleniyormuş. Eski yıllara ait tüm elektronik eşyalardan oluşan ise yılda 72 bin tonluk bi atık durumu varmış. Çok fena, çok fenayız…

Çinlilerce 4 numarası uğursuz rakam, otele gittiğinizde şaşırmayın 4 yok. Ha saati söylerken 4 var, gün derken 4 var ama mümkünse kullanmıyorlar.

Gitmişken bu ara kesin gezin diyebileceğim bir 25. Yıl Pixar sergisi ile Honk Kong tarihine ait bilgilere ulaşabileceğiniz Heritage Museum. Bir de Peek tepesi, unutmadan 36 metrelik Budha heykeli.

Bir çok şehir gibi bu şehirden de “ben burda yaşarım arkadaş” diye ayrılmanın haklı gururu, tek başına toplu taşıma aracı kullanımı ve tarzanca çinceme olan güvenimle yazı son bulmalı.

Bir dahakine birlikte gitmek ümidiyle

Demirören İstiklal Hayırlı uğurlu olsun!

2011-03-20T06:35:00.000-07:00

Konumuz belli, Demirören İstiklal hiç olmamış, sonradan kondurulmuş, taksimin ruhuna aykırı bir alışveriş merkezi. Fikir kötü, bir kere taksimin orta yerinde alışveriş merkezi olması ..

Daha kapıdan girerken binanın yeniliği sizi rahatsız ediyor. derhal eski bir görünüme sahip olunmalı.

İçinde allahtan sevdiğim mağazalar var. Tchibo olsun, Hummel olsun, Virgin olsun (ki hastasıyım abd versiyonunun) 3katlı saturn olsun sevdim yani. bence bu binaya bir H&M çok yakışır bir de yurtdışındaki ürünleri bu megastorelara getirmek...

Ama aklıma takılanlara gelince

Otoparksız AVM’de yine cadde ruhuna aykırı kalmamak ve tüketiciyi yavaşlatmamak için x-ray cihazı bulundurulmayacağı, güvenliğin farklı özel sistemlerle sağlanacağı ifade ediliyor (çok meraktayım istiklali bırakın dolapdere tayfası gelince kim bilir neler olacak)
saturn 3 katlı ama gel gör ki, aradığının nerede olduğunu bilen yok, bunu da bir haftasının daha dolmamasına veriyorum...
Hummel'da hemen milli olduk, Berlin tshirtümü aldım. Hatta tshirt alım kutlamaları asmalımescite taştı, Türki cumhuriyetler bayram olarak kutladı...

Virgin'in durumu ise içler acısı. Nerede o kapatılmadan önce yağmaladığım (su an yerinde forever 21 var) Virgin Times şubesi, nerede Virgin istiklal! 4 çeşit kulaklık bulabilirsin durum vahim yani. halbuki aradığın herşeyin olması lazım. Toki doki aksesuvardan merchandise'lara kadar...
Yemek katı erkenden kapanıyor, o da pek alışık olmadığımız bir durum istiklalde...
binanın içinde 3 boyutlu sinema var. hatta 5 boyut diyorlar o hissetmeli sarsmalı olana galiba. işte ondan var...

neyse ilk aklıma gelenler bunlar... daha birşey olursa buradan yazacağım ama haftasonu sakın gitmeyin o yürüyen merdivenler ne kadarınızı taşır bilemem...

xoxo
Sinem

Aşığım hulen, anlamayan için I'm fuckin' in love

2011-02-26T11:09:00.000-08:00

Kalabalık bir aile... Hayal gibi. Herkes bir arada. Masada simit ve peynir... Ellerde çaylar...
Bi bıdık gelmiş, onun etrafında herkes pervane...
Sonra bir telefon çalıyor.
Dinlediğim ses, o muhtesem adamın sesi...
Bilmem kaç yüz erkeğin olduğu bir yerden arayan bu muhtesem adam en sonunda dayanamıyor
"seni rüyamda gördüm" diyor...
Önce gülümsüyorum ayarsızca, ne gördün diyorum...
Anlatıyor da anlatıyor. Diyor ki "seni görüyorum, birşeyler satıyorsun, ama sen birlikte olduğum sen değilsin. Tam seni götüreceğim, esas sen geliyor, yani benimle olan sen. Bi ton trip atıyorsun. Öbür sen de trip atıyor"

Gülüyoruz...

O sevdiğim adam esas bombayı sona saklamış
"Seni öyle özledim ki artık rüyamda çifter çifter görüyorum"

***

İşte ben ayarsızca bu adamı seviyorum...

İzmir!

2011-02-20T02:54:00.000-08:00

Respect to Jeremy Scott

2011-02-17T11:01:00.000-08:00

üstad scott

Dövmen mi var karizman var...

2011-02-13T03:22:00.000-08:00

Selin Sop yer bilinmiyor

Artist Çağatay Ateş/2005

Barış Acarlı... Yer Studio barcode asmalımescıt

Artist: Ozay Geyıktepe

Aysun Çelik Yer: Vagon dövme piercing

Artistmehmet çelikkaya / 06.09.2008

devamı aksama

Yaradana kurban

2011-02-06T11:14:00.000-08:00

İFW'den Hay 1000 Kunduz gözüyle...

2011-02-05T01:15:00.000-08:00

hesionkaaa

Fashion Week 2011'e gittim, dönücem...

2011-02-03T01:38:00.000-08:00

Hadi siz vogue party görsellerine bakarken ben de bi iki defile izleyeyim...

iyi seyirler

Etik dersinden geriye kalanlar

2011-01-27T04:02:00.000-08:00

biz de kendi makara etik kurallarımızı çıkardık
bakalım beğenecek misiniz

_ kırgınım uzaylılara
_ muhabirin uzaylı gördüğünde bakış açısı nasıl olacak
_ bir daha küfür etmeyelim tamam mı
_ başkası olma muhabir ol
_ bir tavuk döner ayran ücretinden yüksek hediye kabul etme
_ porto şaarabı ikramından bir yudum alan muhabir ne yaptım been diyecek
_ sadece it öldüren içki tercihi olarak yapılabilecek
_ uzaylılara bakış açımız ne olacak

_ poynter'ın 10 sorusu.. asl, facebook var mı, cam aç:))) CcCc poynter reyizzz CcCc

Türk medyasında işten çıkarmaların ezici ağırlığı

2011-01-26T04:40:00.000-08:00

Kriz döönemleri haricinde ki kriz dönemleri de birer bahanedir, işten çıkarmalar o kadar saçma ve manasız ki... zaten çalışan adam, işini hakkıyla yapan adam sayısı belli. sen ne kadar özel işler yaparsan yap yine de seni bulurlar ve işten atmak için çaba harcarlar...

bazen bu durum oo kadar rahattır ki adam zaten seninle organik bir bağ kuramadığı için kapının önüne koyar.

bu ülkenin bir de o kadar heyecanla gazeteci olacağına inanan gençleri var ki. akılları varsa kaçar kurtarırlar kendilerini. pasta küçük eleman fazla ve parasız çalıştırılacak binlerce stajyer...

iyisi mi içinizdeki heyecanı en yakın mezarlıkta bırakın. nerede işini sallapati yapan adam var hep onlar kazanır... size de hep bir hiçlik ve ik kapısının yolları kalır...

eksi-k

2011-01-21T15:26:00.000-08:00

Bana bir haller oluyor.
7-24 neşeli olamam ya...
Benim de süngülerim düştü.
Mayıs gelsin!
Eddie gelsin lütfen!

Hüzünlü

2011-01-19T13:15:00.000-08:00

Kendimi oyalayacak şeyler arıyorum bu aralar...
Hiçbirşey "o"nun yokluğunu silmiyor...
En yakın arkadaşım bir telefon kadar uzak, ama zamanlama belirsiz....
Zamanımıydı bilmiyorum...
Gitmeseydi keşke...
Bir yanım eksik...
Eddie come back...
117 gün kaldı...
Sabrediyoruz...
Sensizliğe sabrediyorum...

Yine bekleriz

2011-01-19T12:21:00.001-08:00

Bu hafta ikinci ve son garaj satışı var
Bekleriz efenim

Aşağıda krokilerini görebilirsiniz
Gelecekseniz haber verin emi: http://www.facebook.com/event.php?eid=119061474832554&num_event_invites=0#!/event.php?eid=119061474832554

Bir gün ara: Garage Sale'deyim...

2011-01-14T15:40:00.000-08:00

Evet biliyorum çığırtkan gibiyim ama ne yapayım... 5 koliyle gideceksem elden gitmeli ama değil mi?

Kardeş blog Sıkıldım Satıyorum ürünüleri ve yeniler bu satışta olacak... siz de bize katılın...

15 Ocak 2011 yani bugün saat 10 itibariyle akşama kadar satış var:::: Adres ise şöyle::: Böyle kendinizi meydandan sıraselvilerden aşağı salıyorsunuz cihangir meydandan Smyrna tarafına giriyorsunuz. Smyrna'ya gelmeden sağ sokağa girip sokak sonundaki mesta'ya geliyorsunuz...

Sabah şekeri niyetine: Yasemin Evcim

2011-01-14T00:15:00.000-08:00

Ocak2011 wishlist

2011-01-11T02:26:00.000-08:00

Bu hafta sonu bir çılgınlık yapın: Bingöl

2011-01-08T01:30:00.000-08:00

*** fotolar daha sonra yüklenecektir...

Sevgilimin peşinden askere geldim aslında bingöl'e ama korktuğum gibi bir yer çıkmadı. Her doğu yolcluğumda olduğu gibi bu kez de şaşırmanın mutluuluğu içerisindeyim.

49. motorize piyade tugay komutanlığındaki yemin töreni öncesinde önce uçakla bir buçuk saatlik yolculuğun ardından kendinizi Elazığ'da buluyorsunuz. SOnrasında Elazığ-Bingöl hattı arasında gidip gelen vip taksi hizmetiyle yaklaşık 100 liraya 7 kişilik taksilerle istikametiniz Bingöl oluyor. Yeni açılan Büyük Bingöl Oteli'nde kalıyor sınırsız çay kahve ve muhabbetin keyfini çıkarıyorsunuz.

Şehirde herkes misafirperver. Nasıl mı? Merhaba İstanbul'dan geldim diyorsunuz ve size hemen 'abi çay söyliim?" diyorlar. Bir değil beş değil onlarca çay içebiliyorsunuz bir günde. En ilginci "hadi yemek yiyelim" kısmı ki yesen bir türlü yemesen bir türlü. Yemeyince alınıyorlar "bizi beğenmiiyor" diyorlar...

Şehir topu topu 3 km'lik bir alanda. Merkez tabi. Üç gündür buradayım ve her yere yürüyerek gidebiliyorsunuz. Taksi ücreti nereye gidersen git şehir içinde 3 lira. Şehir dışına biraz açıldıkça 8 liraya kadar çıkıyor.

Burası biraz asker memleketi, her yerden tanklar ve özel araçlar geçiş yapıyor. Halkın yarıya yakını zaten rütbeli. Sağa bak sola bak galaksi gibi (erdemden çaldım bu tabiri, malum rütbedeki yıldızlar)...

Burada en güzel yemek Dörtyol, Yayla ve Tavacı Ahmet Usta'da yeniyor. Çok da ucuz. Mesela istanbuldan memleeketine gelen Ahmet Usta'da 4 kişilik masa 45 lira ödeniyor. İstanbuldaa tek kişi bu paraya anca doyabiliyor bazen...

İnsanları çok lüks. İnanmazsınız ama yurt dışında çalışan memleketine yatırım yapıyor. İnsanlar lükse çok düşkün. Koltuklardan araçlara herşeyin en yenisi buraya geliyor ilk burada satın alınıyor. Bingöl öyle bir yer ki, tasarımdan millerce uzak ama kokoşlukta üstüne yok.

Burada Bingöl Mos diye güldüğüm Miraç kuaför var. İstanbul'da kalmış yıllarca sonra başmış memleketine dönmüş kuaför çocuk. Diiyor ki "abla bunlaar kafası kapalıdır, altlarında kot pantalon. Öyle makyajsız da çıkmazlar ha, hele örtünün aaltında bir röfle vardır, sen yaptırmazsın".. gülüyoruz birlikte. gerçekten de öyle, o röfleyi ben hayatta bu güzelim simsiyah saçlarıma yaptırmam.

Sonra buranın ne denli muhafazakar olduğunu yine kuaför muhabbetinden anlıyoruz. Abla diyor, burada bar yoktur öyle sizin memleketteki gibi muhafazarkardır burası. Diyor. Tekel bayiileri de tek tük. E diyorum, nereye götürüyorsunuz kızları?

Yanıt basit? Abla dağa çıkarıyoruz işte.

Burada da bir kitle var, öyle bilgili, paralı, şöyle çakmaa muhafazakar. Ama insanlar dost canlısı, sevgi dolu ve yardımsever. Gelin bu haftasonu bir çılgınlık yapın, yolun sağının karlı solunun kuru olduğu Bingöl'e gelin. Kuru soğuğa rağmen insanlar bırakın da içinizi ısıtsın.

Ajanda'dan halka hizmet hakka hizmet... 2011 konser listesi

2011-01-06T11:24:00.000-08:00

2007 yılından bu yana hizmet veren Ajanda yeni yıla büyük bir hizmetlee girdi
Ajandalara kaydedelim, yeni konserlerden haberdar olmak için gruba üye olalım...

Ajanda

░▒▒▓▓██ 2011 Konser Ajandası ██▓▓▒▒░
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

31 aralık : aimi @ istanbul qubbe
31 aralık : outwork, sidekick-max zotti, nicola fassano, lady lu @ istanbul hilton convention
1 ocak : valente quartet @ istanbul ghetto
7 ocak : the bug @ istanbul ghetto
7 ocak : adam freeland @ istanbul indigo
7 ocak : bitov terror @ istanbul live
8 ocak : artillery @ istanbul old school
8 ocak : black stobe @ istanbul indigo
8 ocak : pain of salvation @ ankara saklıkent
8 ocak : shantel @ istanbul babylon
9 ocak : pain of salvation @ istanbul jolly joker balans
12-13 ocak : della miles @ istanbul babylon
13 ocak : eclipse @ istanbul akbank sanat
13 ocak : anneke van giersbergen & danny cavanagh @ istanbul ghetto
13 ocak : ian bostridge @ istanbul işsanat
13 ocak : oi va voi @ izmir ooze venue
14 ocak : ez3kiel @ istanbul salon iksv
14-15 ocak : farid farjad @ istanbul kültü üni. akıngüç odi.
16 ocak : oi va voi @ eskişehir up and down
18 ocak : renaud garcia-fons @ istanbul babylon
19 ocak : lynda sayce @ istanbul akbank sanat
19-20-21 ocak : oi va voi @ istanbul babylon
22 ocak : ub40 @ istanbul matine 216
22 ocak : girlschool @ istanbul old school
22 ocak : coldplace (coldplay tribute) @ istanbul hayal bistro
22 ocak : dj vadim& ollie teeba (the herbaliser) @ istanbul ghetto
27 ocak : jorge jimenez @ istanbul akbank sanat
29 ocak : eivind aarset @ istanbul tamirane
29 ocak : paco pena @ istanbul işsanat
x şubat : james walsh @ istanbul babylon
2 şubat : mariza @ istanbul iş sanat
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
3 şubat : dark winter night @ istanbul old school
- impaled nazarene
- theatres des vampires
- rituel of odds
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
4 şubat : shantel @ istanbul babylon
7 şubat : vanessa paradis @ istanbul haliç kongre merkezi
12 şubat : tankard @ istanbul old school
14-15 şubat : macy gray @ istanbul babylon
17 şubat : eliane elias quartet
19 şubat : audio bullys @ istanbul ghetto
26 şubat : bong ra @ istanbul [tba]
xx mart : god is an astronaut [tba]
7 mart : death before dishonor @ istanbul rocknrolla
18 mart : death angel/ suicidal angels @ istanbul [tba]
18 mart : shantel @ istanbul babylon
25 mart : ian anderson @ istanbul haliç kongre merkezi
26 mart : ian anderson @ ankara anadolu kgm
27 mart : epica - draconian @ istanbul maçka küçükçiftlik park
2 nisan : blind guardian @ istanbul refresh the venue
5 nisan : jane monheit quartet @ istanbul işsanat
15 nisan : maroon 5 @ istanbul [tba] *
17 nisan : children of bodom /ensiferium @ istanbul maçka küçükçiftlik park
30 nisan : jordi savall & hesperion XXI @ istanbul işsanat
x mayıs : marty friedman @ istanbul [tba]
5 mayıs : dianne reeves @ istanbul işsanat
12 mayıs : laure favre-kahn @ istanbul mkm
14 mayıs : madeleine peyroux @ istanbul işsanat
25 mayıs : roxette @ istanbul maçka küçükçiftlik park
8 haziran : august burns red @ istanbul [tba]
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
17-19 haziran : SONISPHERE ISTANBUL 2011
- iron maiden [tba]
- coldplay [tba]
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
8 temmuz : bon jovi @ istanbul kazlıçeşme *
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬
9-11 eylül : UNIROCK FESTIVAL 2011
- opeth
- between the buried and me
- katatonia
- eluivette
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

2011 duyumları :: Foo Fighters, Bong Ra ...
* işaretli grupların geleceğini ilk olarak bu satırdan AJANDA'dan açıkladık..!

Türk müziğinde erotik çağrışımlar...

2011-01-04T02:35:00.000-08:00

Sabah bizim gülbahar ile konuşuyoruz. Birden aklıma Kaytan bıyıklarımı sürsem nerelerine şarkısı geldi. Herşey iyi hoş da, bunun gibi daha ne şarkılar var diye twittera sorduk.

Sorumuz şuydu

framebuaz

kaytan bıyıklarımı sürsem nerelerine, dam üstünde un eler, kulağımdan öp beni... Başka Türk müzik tarihinin erotik çalışmaları nelerdi yahu?

Yanıtlar ise şöyle:

Hakan Şancı: dam üstünde uneler tombul tombul memeler :)))

Ayşegül Şamiloğlu: bayıra karşı yatır beni

Pelin Çini: bıyıklı olan sinirimi bozuyor

Burcu Doğan: adina derler ex :)

Arsevi Sunal: Tek Tek Basaraktan Bade Süzerekten İnci Dizerekten Gel Canım Gel Aman Cevizin Yaprağı Dal Arasında Severler Güzeli Bağ Arasında Erkilet Güzeli yani :)

Koltuk Eskisi: cimilli ibo'dan aha buramdan öp beni ve mustafa topaloğlu'ndan taktum

İlkay Öztürk: Nadide Sultan'ın vardı bı tane konyalı mı neydi.

Yurdum insanı...

2011-01-01T12:35:00.000-08:00

yurdum şirini sokak köpeği?

trafikte de bu söylenmez ki

hande sana ne oldu?

Yeni yıl dilekleri

2010-12-30T14:06:00.000-08:00

Ben her sene evde uyuyarak yeni yıla girenlerdenim. Bu kez de gelenek değişmeyecek. 11 gibi en geç yatağa girilecek ve tüm bu zırvalıklardan uyuyarak kurtulacağım. Temiz ve kesin çözüm...

Tabi ki insanoğlu gibi ben de milli piyangomun hayaliyle uyuyacak ya da sabah kalktığımda en basidinden zenginim edasıyla kalkacağım:))

BU sene biraz buruk geçecek çünkü en nazlı yarim askerde girecek yeni yıla. Sanki o yıl hiç bitmeyecek gibi gelmez mi insana? Ne yazık ve garip...

Nazlı yari buradan huzurlarınızda sevgiyle hasretle özlemle anarken, kendim için de hayatımız kurtaracak hayallerle yatacağım yatağa...

Sabaha gerçek olması umuduyla...
Esen falan kalın:)

İki dil tartışması'na Atatürk katılırsa...

2010-12-19T09:10:00.000-08:00

1923: "Milliyetin çok bariz vasıflarından biri dildir. Türk milletindenim diyen insan, herşeyden evvel ve mutlaka Türkçe konuşmalıdır. Türkçe konuşmayan bir insan Türk kültürüne, topluluğuna bağlılığını iddia ederse buna inanmak doğru olmaz."

1924: "Türk milleti kurtuluş savaşından beri, hattâ bu savaşa atılırken bile mahkûm milletlerin hürriyet ve bağımsızlık dâvalariyle ilgilenmeyi, o dâvalara yardım etmeyi benimsemiştir. Böyle olunca kendi soydaşlarının hürriyet ve bağımsızlıklarına kayıtsız davranması elbette uygun görülemez. Fakat milliyet dâvası şuursuz ve ölçüsüz bir dâva şeklinde mütalâa ve müdafaa edilmemelidir. Milliyet dâvası siyasî bir mücadele konusu olmadan önce şuurlu bir ülkü meselesidir. Şuurlu ülkü demek, müsbet ilme, ilmî usullere dayandırılmış bir hedef ve gaye demektir. O halde propagandalarda müsbet usullere müracaat etmek şarttır. Hareketlerin imkân sınırları ve sıraları mutlaka hesaba katılmalıdır. Türkiye dışında kalmış olan Türkler, ilkin kültür meseleleriyle ilgilenmelidirler. Nitekim biz Türklük dâvasını böyle bir müsbet ölçüde ele almış bulunuyoruz. Büyük Türk tarihine, Türk dilinin kaynaklarına, zengin lehçelerine, eski Türk eserlerine önem veriyoruz. Baykal ötesindeki Yakut Türklerinin dil ve kültürlerini bile ihmal etmiyoruz."

1930: "Türk milletinin kuruluşunda etkili olduğu görülen tabiî gerçekler şunlardır: a) Siyasî varlıkta birlik. B) Dil birliği. C) Yurt birliği. D) Irk ve menşe birliği. E) Tarihî karabet. F) Ahlâkî karabet."

1932: "Milletimiz din ve dil gibi kuvvetli iki fazilete maliktir. Bu faziletleri hiçbir kuvvet, milletimizin kalb ve vicdanından çekip alamamıştır ve alamaz."

Baba, babacığım...

2010-12-19T08:44:00.000-08:00

Biliyorsunuz ki Günah Keçisi geliyor... Hem de Ocak sonu bizlerle olacak.
İstedim ki Üstadlara bir saygı duruşu olsun...
Doya doya bakın:)

Gündelik yaşam

2010-12-19T08:38:00.001-08:00

Mozilla'nın utanç anları

2010-12-19T08:36:00.000-08:00

Kızları da alın askere!

2010-12-12T06:54:00.000-08:00

Günlerdir aklımda bu yazıyı yazmak vardı. duygusallaşmayalım dedim, güçlü olalım falan dedim ama...

Eddie'm askere gidiyor. 5 senedir birlikte olduğum nazlı yarimi değil sanki askere evladımı gönderiyor gibiyim. İstikamet Bingöl, salı sabahı babasıyla birlikte uçacak. Herşeyi hazır, saçları kesildi. Ama ben neden kendimi iyi hissetmiyorum?

Tanıştığımda saçları beline gelen, fit vücutlu yarim zaman içinde deformasyona uğrasa, ve göbek yapsa da benim nazarımda aynı asi, aynı rockçı adamdı hep. Ona birşey olmazdı, nasıl olsa okuyacak bir okul daha bulurdu derken 31 yaşına geldi. Ve şimdi askerlik zamanı.

Belki de ben abartıyorum, bilmiyorum ama insanlara yakın yerler çıkıp benim sevgilimin Bİngöl'e çıkması bi içime oturdu. Sanki onu oraya ancak ben götürebilirmişim gibi, sanki o emri ben vermezsem gidemezmiş gibi geliyordu. Tam bir hakimiyet kurduğumu mu sanıyorsam artık nedir... Yani ya benle giderdi ya da benle... Yalnız, 6 aylığına... İşte onu hiç sanmıyorum.

Haberi gecenin köründe alınca ilk sözümüz "bingöl nere ya" oldu. Tabi küfürlerle de süslüydü o da ayrı. Gecenin bir köründe THY biletleri alındı, a'dan z'ye insanlar aradı, nereye çıktığını sordular. Bazılarına ise biz söyledik. Sonuç tam bir şoktu.

İkinci şok ise google'a herşeyin sorulmaması gerektiğini öğrendiğimizde başımıza geldi. Haberden yaklaşık 15 dakika sonra "bingöl'de askerlik" yazmakla şehit haberleri bir bir sıralandı. İçim sıkıldı. Tabi gülüyoruz yine, makara falan ama benim içim kan ağladı resmen. Tuğaya gidiyor, kısa dönem falan ama insan yine de google ilk sayfasını açmasıyla kapaması bir oluyor (kimseye tavsiye etmiyorum)

Kime sorsak her kafadan bir ses, herkeste ilk tepki 'bingöl mü ya' oluyor. He valla bingöl... Sapına kadar bingöl bu kar kış kıyamette. Hemi de bingöl...

Eddie bana her seferinde "sen beni hiç tanımadın dimi yapacak birşey yok" deyip çok dert etmese de ben ediyorum ve keşke "hiç istemiyorum" dese de doya doya bir ağlasak istiyorum. "ora ne sikim yerdir" desin istiyorum. "izinde dışarı salmıyorlarmış 6 ay sonra görüşürüz" desin istemiyorum!fuck

Şimdi nasıl bir his bu biliyor musunuz? Böyle etini çekiyorlarmış gibi, uzağa sürüyorlarmış gibi, korumasız kalıyormuşsunuz da insanlardan korkuyormuşsunuz gibi...

Ben o insanlardan Eddie için korkuyorum. Eddie gittiği gibi o seksi üç numara saçlarıyla hemen dönsün istiyorum. Beni hemen görmeye gelsin istiyorum. Bir haftadır non stop beraberiz ama bir ömür götünden ayrılmayayım istiyorum.

Ağlamadan göndermek lazım simdi... Askerlik bu prova aslında, minik kardes de gidecek elbet. Umut Tekin dedi ki, herkese göre farklıymış askerlik, kimseye kulak asmamalı ve içimi rahat tutmalıymışım. Kısa dönemlere birşey olmazmış.Mış mış mış.. Bizimki yeni bir deneyim olacak ama böyle duygularım boğazımda geziyorum iki gündür... Neyse ki yarın iş vakti, kafa dağılacak...

En kötüsü de onun yanımda olmadığı bir 6 ay fikri. 6 koca ay, 180 gün... Bir yılın yarısı... belki birbirimize sinirleneceğiz, belki unutacağız, kim bilebilir ki? Tek bildiğim gitmesini hiç istemediğim... Hem de hiç...

Arkadaşlar, sevdikler bir bir askere gidiyor. Ve ben bir kız olarak bi bok bilmiyorum orası hakkında. Acaba Erkin Koray gibi "kızları da alın askere" mi desek ne?

TSK'nın koyunları

2010-12-05T07:27:00.000-08:00

Temsili resim: İspanyol askeri

Bir çoğunuzun bildiği üzere nazlı yarim rockçım Eddie'm'e asker yolları gözüktü.

Alıyorlar allahıma dağ gibi delikanlıyı. Neyse bu ilk dalgayı atlattıkama son 10 günün durumu atlatılamıyor.

Karşımdaki adamda fiziken şimdilik bir değişiklik olmasa da (saçını kestirmek için son günleri bekliyor) dağıtım yeri falan belli olmadığı için içten içe bir koyunluk hasıl oldu delikanlıma. Böyle üzülüyorum. Ne olduğu, olacağı belli değil.

Bazen acizliğine ve belirsizliğe üzülüyorum. Binlerce asker olacak çocuk gidiyor şu istanbul'dan. Hepsine yetecek yer var mı? Benim oğlan nereye düşecek, şartları iyi mi, keyfi yerinde olacak mı? oraya uyum sağlayacak mı?

Ben bir dişi kuş edasıyla yuvamı kontrol altına almaya çalışadurayım, tsk'nın belirsizlikler silsilesi yakamızı bırakmadığından bir net kafada göremedim çocuğu.

Plan program yapmak bu kadar mı zor? önce açıklamak bu kadar mı? bunun donu, cüzdanı var daha alınacak. hangi ara ulaşım ayarlanacak? oh da o...

ağzımı açmamak en iyisi susmak lazım!

Pazar saçmalaması

2010-12-05T02:34:00.000-08:00

Bunlar benim yeni siparişlerim. Simdilik bir ön gösterim yapayım dedim. İçinde kore sitesi de var, çin de türk de ...

bir de isteyip alamadıklarım var...

Resim yazısı ekle

bu yeşil kaban çok sirinmis

Bu zara monta sahip biri varsa haber eylesin! Arıyorum

2010-11-21T04:20:00.001-08:00

Aynı ben:)

2010-11-21T04:05:00.000-08:00

Lanvin tasarımları

The Champion of Capua!!! Ocakta geri dönüyor ama...

2010-11-21T03:28:00.000-08:00

Bildiğiniz üzre bir kaç bölüm izlemiş ama çok da tınlamayıp Spartacus'e devam etmemiştim. Taa ki Spartacus yararına Roma'da CNBC-e gezisine gittiğimiz güne kadar....

Spartacus'ün seti Yeni Zelanda'da olsa da Roma'da collesium'lar arasında gezmek çok keyifliydi. Yanımda bir de part time kanka Fırat (karadeniz/ sabah) böle bir gezdik pir gezdik...

Önce diziyle ilgili biraz bilgi vermeli tabi (Fırat'ın bugün sabahtaki yazısını görünce hırslandım: tık tık )

* İlk sezonu 13 bölüm süren dizinin adı Spartacus: Blood and Sand idi...
* Trakyalı rolündeki Andy Withfield daha biz adını öğrenemeden Spartacus oldu.
* Dizi o kadar açık saçıktı ki erotik dizi statüsünde değerlendirilmeye müsaitti.
* Yayınlandığı Starz kanalını kablolu tv yayınları arasında sıralamada 25 sıra birden yükseltti.

* Türkiye'de Spartacus kesilmedi, aksine yapımcı firma her ülkeye uygun gönderdiği kasetlerden birini Türkiye'ye de yolladı. Yani CNBC-e sahne kesmedi.
* Andy ikinci kez kanser olunca yeni sezonun çekilip çekilmeyeceği uzun süre sır olarak kaldı.

* Andy yani Spartacus gidince yeni spartacus kim olacak soruları soruldu. Hatta bir ara Prison Break yakışıklıları bile olaya dahil oldu.
* Yeni sezon için üç aday gündemde... Stephen Amell, Aiden Turner ve Liam McIntyre...

* Bu oyuncular şu an Yeni Zelanda'da ama son kararın ardından hemen çalışmalara başlanacak ve ocak ayına yeni seri yetiştirilecek.
* Spartacus: Gods of the Arena'ya Dustin Clare'in canlandıracağı Gannicus karakteri katılacak.
* ilk sezon finalinde bir ev dolusu soyluyu öldüren gladyatörler bakalım bu kez neyle karşılaşacaklar (bkz köle ayaklanması)

Be there, done that!

2010-11-20T12:12:00.000-08:00

Bazen bir hayal gibi. Yani bir çok insanın ulaşmak için ömrünü vereceği insanları görüyoruz meslek icabı. Ne zamandır bu hissi yazmak istiyordum. Bir hayalin gerçek olması, gerçekleşirken sakinliği insan üstü korumak ve sonrasında "hastır ben ne yaptım az önce gördün mü, gördün mü" diye bağırmak istemekten...

Bir kaçınız biliyordur, geçtiğimiz dönemlerde rüyalarıma giden adamlarla röportaj yapmıştım. Ya da ulaşması hep rüya gelen... Biliyorum birkaç nazar boncuğu çatlattım bir yerlerde ama bu işin bir de öbür yüzü var.

Geçtiğimiz yaz Sonisphere öncesi Rammstein için Berlin'e gitmiştik. Benim için bir rüya gibiydi. Yani hem Berlin'e tekrar gitmek için bir fırsat hem de hastası olduğum grupla röportaj yapmak. Bundan güzel birşey olabilir mi? Bir hayal hatta tek taşla iki hayal durumu...

Gittim yaptım yayınladım, bu kısmını çoğunuz biliyorsunuz. Ama yaptıktan sonra yazmadan hemen önce bir his gelmişti: Anaaaaam yaptım, yaptım! O kadar güzel ve safça bir duygu ki. Asla profesyonel olamayacağınızı görüyorsunuz bu işte. Yani adamların yanında çizgiden dışarı taşmıyorsunuz elbette ama iş bitince böyle yerlere göklere haber vermek falan istiyorsunuz. Böyle Everest'in tepesinden "yettaaaa" diye bağırasınız geliyor...

Beni bilenler, Almanya'nın hastası olduğumu her gittiğimde otomatikman mutlu gittiğimi de bilir. Yine öyle bir işi Bon Jovi için Köln'de yaptım. Yaptık aslında HT'den Oben de yanımdaydı. Düşünebiliyor musunuz, sen yıllarca o en ergen yıllarındaa "uggggllyyy" diye bağır, sonra Jon Bon Jovi'nin karşısında otur muhabbet edecek 30 dakika bul. Yani bazen bana hayat nanik yapıyor gibi geliyor. Ummazdım, ummazdınız ama yollarımız kesişti aynı masada buldum kendimi, konserden sonra da kulisinde. Yaparken süpersin hacım gazeteciyiz de bittikten sonra o çocukça "dünya tatlısıymış adam ayol boşuna sevmemişim" hissiyatı var ya, çalışırken ömrümden kesilen yılları şıp diye geri getiriyor. "ben buyum, bu olmam gerekirmiş, yaşama amacım buymuş" dedirtiyor.

Evde psikopat gibi dizi izliyorum bu aralar. Arada tanıdık tanımadık gittiğim yabancı dizi yıldızların işlerini izlerim. Bir de izleyip üzerine gittiklerim var ki mis, tadından yenmez. Haven öyleydi benim için mesela. Madem çocuk gibi sevinçten bahsediyoruz, Lucas'ın (Bryant) benim röportajımı çektiği fotoğrafla kurtardığını ve o an "sen ne cici bir insanımızsın" diye yüzüne Türkçe hönkürmek isteyişimi hatırlıyorum. O an ne kadar sevinmiştim. Çocuklar gibi. İçimdeki çocuğu iş heyecanı bitince işte bu minik mutluluklar ayakta tutuyor. Orada olmak, o işi yapmak. O işin bana ait olması, Türkiye'den yanına giden çoğu zaman tek, genellikle birkaç kişiden biri olmak... İşin iyi tarafı ne derseniz, kesinlikle bu...

Gazetede çalışmanın ister bir muhabir ol ister garson, bir egosu vardır. Görsen Le Monde'u yapıyoruz. (şirket içi espridir, anlamayanlarınız olabilir) İnsanların gıpta ettiği, yanında durmak için çok şeyini verebilecekleri bir pozisyondayız. Ve biz muhabbet ediyoruz iyi mi? Muhabbet edip basıma uygun hale getiriyoruz. Tamam bu kısmı biraz can sıkıcı olabilir ama hangi işin değil ki?

Ne diyordum, çocuk gibi sevinmek! Biraz itiraf gibi olacak ama bazen "ben burada ne yapıyorum" diyorum öyle hislendiğim işler öncesinde "ben kimim, ne zaman bu kadar büyüdüm, buraya nasıl geldim" ... Sürekli aynı çocuksu ifade, aynı mutluluk. "az önce bunu yapan ben miydim?!"

Yerli yabancı diye ayırt etmeyeceğim çok değerli isimlerle yaptığım konuşmalar sonrasında aslında hala büyümediğimi öğrendim. İçimdeki ergen hala kalp spazmı geçirircesine heyecanlanıyor. Bazı işler rutin olsa da bazıları beni benden alıyor. "be there, done that" demek ne kadar rahatlatıcı olsa da evet benim içimde de kelebekler uçuşuyor...

Söyleyeyim dedim...

Kaçırılan konu başlıkları!

2010-11-17T02:50:00.000-08:00

Garance'ın bir ilüstrasyonu. Hastasıyız!

Her sabah allahın emri gazete okuyor, internette surfing hizmetimi layıkıyla yerine getiriyor, twitterda bülbül gibi şakıyorum amma velakin internet sarmışken dört bir yanımı gözden kaçan konuların gazetelere konu olmaması canımı sıkıyor!

Mesela bunları biliyor muydunuz?
* Ünlü fransız ilüstratör ve moda bloggerı Garance Dore istanbul'u gezdi. Ona istanbulu bir başka blogger Nil Ertürk eşlik etti.

* Ünlü macaron firması Ladurre açılacak diye bin ton tantana oldu, macaronlar gümrükte kaldı bozuldu. Yazık oldu kilosu 50-100 lira arasında değişen macaronlara...

Turbo'nun sergi afişi

* Turbo yani Tunç Dindaş Bulgaristan'da türk grafitticilerinin gururu oldu, İsveç'te kendi clothing line'ını bile oluşturdu (yanlış olmasın simdi doğrusunu Tunç bilir. Ülkeleri sık sık karıştırıyorum) Yıllardır bulduğu duvarı boyuyor burada değer sıfırın altında, avrupa adamı göklere çıkarıyor... İşleri şu an Bulgaristan'da sergileniyor...

* Dream Tv'nin hit programı Yuxexes bitti deniliyor. Dream'den Güven Erkin Erkal gitti ama program devam ediyor. Rock dünyası karışmış durumda...

* Kezbar Arca Batıbeki, Arda Özmenoğlu ve Bahar Oganer POPARTISTANBUL sergisi yaptı. Sergi sanat sevmeyenleri bile gülümseten nitelikte. Bazen de sinir eden.

* Türkiye'nin müzik organizasyonlarında attığı adımlar muazzam. Şaka maka gelenlere baktıkça her ne kadar "bunlardan geçti şimdi mi getiriliyor" denilse de bir düşünsenize, 10 sene önce bazı isimleri hayal bile edemezdiniz. Şimdi parasıyla değil mi, herkes geliyor.

adam gerçekten çok lezzetli şeyler yapıyor!

* Lufthansa'nın yan kuruluşu (bizim anadolu jet'i) German wings, süper sandviçler yapıyor. Alman milli takımına sandviç hazırlayan ünlü alman aşçı Holger Stromberg, havayolu için iki tane sandwiç yapmış. ikisi de birbirinden güzel. Ben kayısılısına bayıldım. Bence siz de adama bayılmalısınız.

* Amerikan dizilerine Türkiye'de sansür uygulanmıyor, bilakis adamlar doğu ülkelerine dizileri kendileri keserek yolluyorlar. Bu da içeriden alınan bir bilgidir...

* Musolini'nin ailesinin Musul doğumlu olduğunu, ailenin ham keten ticaretiyle uğraştığını ve ünlü diktatörün sıf çocucukluğunu hatırlatsın diye Roma'daki tüm evlerin ham keten rengine boyanmasını istediğini?..

* Türkiye'de yurtdışı dizilerinin önceliğinin CNBC_e'de sonrasında diğer kanallarda olduğunu? Bu yüzden onlar karar verene kadar bir sezonu internetten izlemek zorunda kaldığımızı...

daha neler neler vardı aklımda. geldikçe yazıcam...

Bu mutsuzluğumu terör sanarlar mı?

2010-11-11T04:20:00.000-08:00

Şimdi binlerce fit yükseklikten kendimi bu uçakla düşerken hayal ediyorum.. hastalıklı bir fikir ama olası. Kaçmak için birebir… anlamak için uzakları. Ve hissetmek için yeni bir beni. Aklım başıma gelir mi? Gelmez… olsun son bir 30 saniye denerim belki kendime gelmeyi. Etrafımdaki insanlar tanıdık mı? Bana bir şey olsa ağlarlar mı? Gözümde duran o son damlayı çakarlar mı? İçleri acır mı? Bana ne der sallamazlar mı?

Burada böyle yalnız bekliyorum… Biri de garipsemeden yanıma gelip ne yazıyorsun diye sorar mı? Sorsa ne anlatacağım, içten içe arada bir “ölsem nasıl olurdu onu merak ediyorum” diye düşündüğümü merak ederler mi? Söyleyebilir miyim? İntihar eğilimli olduğumu sanırlar mı? Olası senaryolarıma gülerler mi? Bir tribülans olsa gülmezler sanırım….

Benim karmam karanlık mı? Tüm karamsarlığım bizi düşürmeye yeter mi yoksa o işi arkada sürekli ağlayarak birini cinnete sürüklemesini beklediğim bebeğe mi bırakmalıyım?

Düşsem anlarlar mı? Düşlerim yarımken, tamamlayamadığımı sanmazlar mı?

Merak etme daha ölmüyorum, inthar mı, hiç düşünmüyorum., o benim işim değil. Hayata tek başıma gelmedim, birkaç kişiyi de almadan asla gitmem. Aynı gün aynı saatte öldükerimle yeni bir dünyaya gideriz belki. Paralel evren diye bir şey var mı? Diğer ben hayatında mutlu mu şimdi? Ben mutlu muyum? Mutlu olur muyum?

Yazdıkça aklıma şu da geliyor “ulan burada bi bok olsa benim makineye bir baksalar intihar saldırısı falan yapacak” derler. Benim alakam olmaz ki. Sadece mutsuzum bu saatte. Yolculuk romaya… romantizm var am ben yalnızım. İş var ama ben aşkımı özledim. Bu mutsuzluğumu terör sanarlar mı?

Road Trip fötös

2010-11-11T03:54:00.000-08:00

Bon Jovi LimeLight'ta bizi sararkene

Kayseri'ye gitmişim, Alman Cumhurbaşkanı'da orda. Bizim Cumhurbaşka'nının yurt içi uçağı küçük ata

Kayseri Hilton bu da beni çağıran afiş:) yalan yalan...

Kayseri'de röp çözerken mercimek çorbası isteğimize gelen şefin Pastırmalı selamı...

Dikkat! Soğuk havaya maruz kalan babanın geçici yüz felci!

Pes!

Şakacı üni öğrencileri kendilerini tutamayıp arkadaşlarının arabasına !murat lan seni seviyorum! yazmış... ama çıkmadı tabi

Evde suşi nasıl yapılır?

İçim bayıldı "sunni" gündeminizden

2010-10-31T01:22:00.000-07:00

Domat olmuş kilosu 10 lira, sen macaron derdinde!

Ay iki gündür içim sıkılıyor abuk sabuk haberler gördükçe. Birincisi ve kesinlikle uzak ara lider olan Bebek'e yeni açılacak olan Ladurre isimli macaron markasının dükkanı. Anam ne büyük olaymış, hem de tam sayfa. Kilosu bilmem ne kadar olan macaron haberlerini müjdelemişiz, nedense insanlar domates alamayacak hale gelmişler, yine de "siz macaron yiyin" diyoruz. İnim inim inletiyoruz.

Hak mı reva mı? Değil tabi.

Küçük bir zümreye ne zaman hitap eder olduk. Bizde bir tabir vardır "diyarbakırdaki adam da rahatlıkla anlasın. okusun" diye. Konumuz diyarbakırlılar değil tabi, eğitim düzeyi kültürel yapısı ne olursa olsun bizi anlasınlar, anlattıklarımı yaşasınlar istiyorum mesela!

Şimdi 10 lira olmus domat'ın kilosu sen diyorsun ki kilosu 25 tl olan Macaron'cu açıldı kosun ahali! burada bir kavram kargaşası yaşamıyor muyuz?

yok ben düşük gelirli halka mensup değilim. Orta kararım. Gider makaron da yerim 5 kilo domates de alırım evelallah ama kendimizi halktan soyutlamıyor muyuz? Bi abuk geldi bana. Düşüncesizce!

***

Kim Kardashian kadar kalçam olsa intihar ederim!

Bize örnek gösterilen kalça bu mudur? Fil hastalığı var bu kadında resmen! Açık söyliim ne Jennifer Lopez ne Kim Kardashian! Bu kalçalarla insan içine çıkabiliyor olmaları tamamen fazla kendine güvenden kaynaklanıyor. Benim nadide minik totom bile bana büyük gözükürken, bu ablalar kendilerine kot alırken efenime söyliim, kalem etek giyerken, şalvar pantalon giyeyim derken ayna karşısında "o fuck fuck fuckkkk.. what kind of ass that i have" demiyorlar mı? Bence diyorlar. Ve ister inanın ister inanmayın, erkeklerin yalandığı bu kalçalara kadınlar bakıp "bende olsa kendimi intihar ederim" diyorlar. Bu da tarihimize öyle geçsin!

***

Hadise-Hande-Sinan üçgeninde merkez kaç kim?

Hadise , Sinan Akçıl'dan ayrılıyor, Sinan Akçıl Hande Yener ile Viyana yollarına düşüyor. Belçika sessizliğini korurken Türkiye çalkalanıyor.

Nedir bu adamı bu kadar bulunmaz hint kumaşı yapan vallahi ben anlamadım. Yani yakışıklı mı derseniz yok, yetenek var sadece. E bir yetenek bir boy pos için bu savaşın manası ne?

Hadi hadise kendini kaçtı kurtardı, Hande ve diğer kadınların bir uydu gibi etrafında dönmeleri akıl alır gibi değil. Bu ilişkinin olayı Sinan konuşursa çözülür. Yani Merkez kaç sinan...
bu arada foto da bana ait ayıptır söylemesi:)

Pilav üstü kuru'cu erkekler

2010-10-18T12:09:00.000-07:00

Ey kadın kısmısı, sen ki her türlü gaz aktivitesinden sakınır, pilav üstü kuruya bi yan gözle bakarsın ya, işte allah senin cezanı verecek (via İbrahim Tatlıses)

Yemekhanede çıksa bi uzak dururum, ikili ilişkilerin romantik yemeklerinde ise fikri bile düşmez akla. Evet o pilav üstü kuru sorunsalını hepimiz yaşıyoruz. Peki siz hiç Ortaköy'deki Bizce Kuru isimli mekana takılanları gördünüz mü? Yıkılıyorlar!

Bugün nazlı yarimden ayrıldıktan sonra eve giderken Dereboyu caddesinden geçen DT1'deki genç kızlar ve ben gözlerimize inanamadık.Halbuki dışarı daha önce de çıkmış ya da akşam saatlerinde önünden geçmiştim bu mekanın ama öyle anıtsal arkadaşlarımız olmuyordu hiç içeride. Hep amcalar hep teyzeler ama genellikle amcalar pilav üstü kuru muhabbeti için oturur parmaklarını da yalayaraktan sonlandırırlardı yemeklerini. İğrençti anlayacağınız ama bugün ne olduysa Bizce Kuru'ya nur yağmıştı...

Akşam 4 sularında DT1 ile önünden yavaş bir geçiş yaptığımız mekanda içeride ve dışarıda olmak üzere 18 tane yakışıklı erkek saydı bu gözler. abartmıyorum. 18!

Mekan bir de Zübeyde Hanım Kız Meslek Lisesi'ne yakın tabi, kızlar var etrafımızda bir de. Allahım gördüklerimize bir an inanamadık. Nasıl yumuluyorlar kuruya anlatamam. Böyle bir iştah yok. Öyle bir aşk yok yani...

Asıl nokta, biz sakınırız böyle durumlarda pilav üstü kuru yemekten amma velakin ayılıp bayıldığınız erkekler nasıl da seviyorlar. Nasıl da akın etmişler mekana. Artık Ortaköy'de mi çalışıyorlar civar köylerde mi bilemem ama pes dedirtti onların bir anda oraya akın etmesi. Grup da değiller hani, ayrı ayrı oturuyorlar...

Hani hep bir algı vardır ya, kızlar sevdiği erkekler için düşünür, erkekler de sevdiği kızlar için.. "Abi o kadar güzel ki sıçmıyormuş gibi geliyor"... İşte bu söz yakında tarihe karışırsa şaşmayın. O güzellikler kim bilir eve kadar nasıl dayanıyorlar...

İyisi mi siz pilav üstü kurunuzu suçlamayın gidin yiyin ahali. Bakarsınız kısmetiniz açılır, bağırsaklarınızla birlikte:)

Gazetecilik değil evliliği ilişkiyi bile bitirir!

2010-10-17T02:57:00.000-07:00

Banu Tuna, 16 ekim tarihli Hürriyet Cumartesi ekinde evliliği bitiren mesleklere dikkat çekiyor ve ekliyor "gazetecilik de bu mesleklerden biri olabilir"

Haklılık payı: yüzde 100

Banu Tuna'nın yazısı için tıklayın...

Liste uzun ama Tuna "Ben bu listeye, hatta en tepeye gazeteciliği eklemek isterim. Gazeteciyseniz ve şans eseri evlenmeyi becerdiyseniz bile fazla uzun sürmeyeceği ekseriyetle garantidir. Geceniz olmaz, gündüzünüz olmaz, hafta sonu bilmezsiniz, kendi doğum günü kutlamanızı kaçırırsınız, tatile çıkmak ayrı mesele yarıda kesip dönmemeyi becermek ayrı meseledir. Ayın yarısı başka şehirlerde ve ülkelerde geçer... Öyle kafana göre liste yapmak olmaz, elinde istatistiki veri var mı, diye sorarsanız; kapı gibi veri var elimde. Az önce başımı kaldırıp etrafa baktım, 30 gazeteci gördüm. Bunların 10’u (Allah mesut etsin) ilk eşleriyle evli. Birinin üçüncü, üçünün ikinci evliliği. Dördü boşanmış, gerisi evde kalmış. Bakın gazetecilik, evde kalmanıza neden olan meslekler listesinin de bir numarası olabilir, şimdi fark ettim." diyor.

Ben etrafıma bakıyorum, durum daha da vahim (hoş Banu yan servisten yazıyor orası biraz kalabalık ama bir de magazin servisine bakalım)

2 kişi evlilik arifesinde, 3 kişi evli, 4'ünün sevgilisi yok, olma ihtimali de zor gibi, olanlar sürekli kavga ediyor, eş ve sevgililer, nazlı yarlarını görememekten müzdarip. İş aşk kariyer arasında sıkışıp kalan bizlere ise hep sabır çekmek kalıyor.

E o zaman dışarıdan alma kocayı içeriden al diyeceksiniz. Açıkçası "gazeteci gazeteciyle evlenmeli" klişesine de hiç katılmıyorum. Ne zaman başları sıkışsa "beni anlayan biri olsun" derler ama o kişiyi de aynı durumda olmana rağmen anlaman mümkün değildir. Kişilik burada ön plana çıkar meslek değil.

Misalen benim nazlı yarim her yurtdışı çıkışımda benim için bi seviniyor ama biliyorum ki içten içe "gitmesin" diyordur. Kim güvenir ki, ben de güvenmem hani. Sevgilin gidiyor yaban ellere, zaten telefon ateş pahası zırt pırt kontrol edemiyorsun ama kısa dönem askerlik gibi bu bir kaç günlük işler. Bi iletişim sorunu yaşanır hep.

Şahsen benim karım olsam ben, kendimi zinhar çalıştırmam. İki üç günde bir uçan, kuş misali karıyı ben neyleyim? Yemek yapan, çocuklara bakan, ütü yapıp çamaşır yıkayan "gelenekselci" bir eşim olmayacaksa ne diye aldım ben o kadını? Sevgiliyken aynıydı dedirtir adama. Ben olsam almam bu model hatunu, net.

Şimdi düşünüyorum da muhabirken yuva kurmak akıl kârı değil valla. Bizim erkekleri bile gecenin bir yarısında arayıp eşinin yanından kaldırıp fotoğraf attırıyoruz iyi mi? Karısı demez mi "kiğğğğm bu sineğğğğm" diye. Haklı, bin kere haklı. İşin saati yok ki anasını satıyım. Mesai'nin sınırı yok. Hoş ben ağlamayayım yine de bir 9.00-18.00 mesai yapıp kaçtığım günler çok, erken bile kaçtığım oluyor ama bunun da bir bedeli var en nihayetinde.

Bu noktada Banu'nun yazdıklarının altına imzamı atarım hani. Eylül ayında sadece 10 gün Türkiye'de olduğum, haftada 6 gün çalıştığım, gecenin bir yarısında "kız bak bakalım ne olmus" denilerek yataklardan kaldırıldığım, evde izinliyken basıp çalışmaya gittiğim, sevgilime sık sık plan iptal ettirdiğim bu meslekte ben evde kalmazsam sizin de bir şansınız var demektir.

Pes!!!

2010-10-16T10:45:00.000-07:00

Bekleye bekleye bitap düştüm ahali...

2010-10-15T05:48:00.000-07:00

Yeni bir deneyim değil aslında beklemek. Hayatın her evresinde bekleyerek zaman öldürüyoruz. Sevgiliyle zamanında buluşamayarak, otobüse zamanında yetişemeyerek, trafikte zaman öldürerek, konser öncesi sanatçıyı, oyun öncesi oyuncuyu bekleyerek... Sabah gazetemizi ekmeğimizi, akşam dizimizin saatini bekleyerek... Üşenip yazı deadline'ımızın gelmesini bekleyerek... Maçın bitmesini, golün atılmasını, basketin girmesini, notların açıklanmasını, maaşın yatmasını, evlilik teklifinin gelmesini, çocuk haberlerini anne babayı vermeyi bekleyerek... Hep bekle hep bekle...

Bekle dur, bir acele etme yazıyı bitirmek için, çünkü öncelik gelişme'de. Sonuca ise daha satırlar var. Bu ne acele allah aşkına? Kısa hayatından bir 5 dakika ayıramayacak kadar aciz değilsin ya, ne olmuş sitenin açılması için beklediysen, yazının bitmesini de beklersin...

Son günlerde kafamı sevgilimden duyacağım bir seni seviyorum'u beklemekten sıkılıp dağıtırken (5 senedir bekliyorum ama el insaf hani) bir terfi beklemesine taktım. Yaşım kaç, ne kadardır çalışıyorum, ne kadar hak ediyorum? Bu soruların yanıtları gelsin diye de bekliyorum. İki hafta önce Bayern Münch Mainz'ı yener mi diye bekliyordum, beklediğim gibi çıkmadı misal, gitti bir saatim boşa... Hem de hiç yoktan bir de üzülenleri teselli etmek zorunda kalıyorsunuz. "iyi maçtı" demek geliyor içinizden. Ama hangimiz için iyi bir maç çıkıyor ki o kadar bekledikten sonra, yani umutlar adım adım sönerken, sona yaklaştığınızı hep bu bekleme anlarında anlarken... Kaçınız bir sabah kalkıp "beklemekten" yorulmadınız ki, ya da kaçımız her gün İstanbul'un yapış yapış trafiğinde "iki damla yağmur düşer yola biz hep bekleriz" demediniz ki...

Bir bakmışsın kendini Kerem Tunçeri'nin Milli Takımı finale çıkaran iki sayılık basketiyle havadan inmek için beklerkn buluyorsun, bir bakıyorsun Amerika maçından sonra dördüncü periyodun da maçın tecavüz olmadan bitmesi için beklerken... Ya da bir bakıyorsun seni nazlı yare götürecek metrobüs kalmış, 3 dakika daha hayatından bir diğeri gelsin diye çalarak bekliyorsun. Restoranda masana yemek gelmesi için bekle, giderken hesabı bekle...

Bu bekle allah bekle halinden hep bir gına gelmiyor mu size de...

Rakamlara vurursak, 25 yıllık kısa yaşantımın net 5 yılı böyle heba olmuştur. Sudan sebeplerle, umutlarla beklerken... Sonuçta elinde acı ya da tatlı yaşanmış birşeyler, yakalayabildiğin zamanlar kalıyor.

Beni günün bir saati bu kadar derin düşünmeye iten ne mi oldu? Yeni bir blog, en bekleyeninden... Yani http://bekleyenblog.com/. Bakmak için neyi bekliyorsunuz?

Siz de bekleyenlerdenseniz, deneyimlerinizi paylaşın. Belki 3 vakte kadar değil, daha az beklemiş oluruz...

Yeni Keşfim: Berk Kula

2010-10-15T01:19:00.000-07:00

Berk'in Pelikanlım yazısının görselidir:)

Berk ile eskiden beri tanışırız online falan. İşin garibi Foça'daki Rayban'lerine takıp hani bana demişliğim vardır. Müzikten anlar, eski basketbolcudur... Böle sakallı falan değişik bir arkadaşımızdır. Meğer olay sadece bu kadar değilmiş. Kula geçtiğimiz gün konsere geldikleri Antalya'da gördü beni. "ben de yazıyorum bi baksana" dedi. Akşamına baktım bloğuna... http://hicbiseyanlamiyorumki.tumblr.com/ adresinden yayınladığı post modern yazılarına ilk görüşte vuruldum. Yalın, basit, içerik geniş, dil sade... Bir objeye, havaya suya takabiliyor kafayı, bunların üzerinden yine kendi fikirlerini anlatıyor size.

Sözlerine kafayı takarsanız, "aa aynı ben" derseniz haberim olsun. Kitabı çıksın isterim tez elden ki ikinci kitabın isim annesi olabileyim...

Altın Portakal hezimetim!

2010-10-14T16:25:00.000-07:00

Mutsuzum ahali...
Mutsuzum çünkü sevdiğim filmlerden kimse ödül alamadı bu sene.
47. Antalya Altın Portakal Film Festivali bu sene sönük geçti onu anladık da kimse güzel filmin hakkını vermez mi?
Vermiyormuş demek...
Tamam ödül alanlar da iyiydi ama aklımda koca festivalden ne kaldı diye sorarsanız sadece şunları söylerim...

En iyi müzik: Kavşak-Selim Demirdelen
Allah belamı versin albümü çıksın almazsam. Tema müziği beni benden aldı. Filmde hislenmemin en büyük nedeni budur.
En iyi müzik 2: Fırat Yükselir-Kağıt
Depresyonu yaşatmıştı, helal olsundu. Ama ödül derseniz yok piyasada. Olsun fırat seneye 4-5 film müziğiyle aday olunca konuşuruz.
En iyi film: Gölgeler ve suretler
Derviş Zaim hocamız sen öttür öttürebildiğin yere kadar. Paraları harca, bir türlü karşılığını göreme! Hak mıdır adalet midir?
En iyi kurgu: Çakal
Kimse kusura bakmasın ama en iyi kurgu kesinlikle çakal'ın hakkıydı. Bir de Gölgeler ve Suretler sayılabilir tabi. Yok ama çakal mükemmeldi bilader. olmadı şık durmadı...

Tamam hepsini izlememiş olabilirim ama Gölgeler ve Suretler, Kağıt, Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak, Çakal, Atlıkarınca... bunlar bizim canımız ciğerimiz. Hepsi birbirinden güzeldi gerçekten de... Diğerleri de öyleydi eminim ki. Ama insan bi iltimas istiyor hayatta bazen...

atlıkarınca
yönetmen: ilksen başarır

Bal
yönetmen: Semih Kaplanoğlu

Çakal

Gölgeler ve Suretler
Yönetmen: Derviş Zaim

Gişe Memuru

Kağıt
Yönetmen: Sinan Çetin

Peki kimler ne aldı?
Ulusal Uzun Metraj kategorisinde ödül alanlar

En İyi Film: Çoğunluk (330.000 TL + Altın Portakal heykeli)
En İyi İlk Film: Gişe Memuru (50.000 TL + Altın Portakal heykeli)
En İyi Yönetmen: Seren Yüce (Çoğunluk) (50.000 TL + Altın Portakal heykeli)
En İyi Senaryo: İlksen Başarır, Mert Fırat (Atlı Karınca) (30.000 TL + Altın Portakal heykeli)
En İyi Görüntü Yönetmeni: Ercan Özkan (Saç) (Gişe Memuru) (30.000 TL + Altın Portakal heykeli)
En İyi Müzik: Mircan (Kar beyaz) (30.000 TL + Altın Portakal heykeli)
En İyi Kadın Oyuncu: Claudia Cardinale (Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak) (Altın Portakal heykeli)
En İyi Erkek Oyuncu: Serkan Ercan (Gişe Memuru), Bartu Küçükçağlayan (Çoğunluk) (Altın Portakal heykeli)
En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu: Ayşen Gruda (Kağıt) (Altın Portakal heykeli)
En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu: Cengiz Bozkurt (Kavşak), Rıza Akın (Saç) (Altın Portakal heykeli)
En İyi Kurgu: Aylin Zoi (Gölgeler ve Suretler) (Altın Portakal heykeli)
En İyi Sanat Yönetmeni: Nihat Düşko (Hayda Bre) (Altın Portakal heykeli)
Behlül Dal Jüri Özel Ödülü: Zeynep Oral (Atlı Karınca), Aram Dildar (Press) (Altın Portakal heykeli)
Dr. Avni Tolunay Jüri Özel Ödülü: Elvan Albayrak (Sinyora Enrica ile İtalyan Olmak)(Altın Portakal heykeli)
Jüri Özel Ödülü: Press (Altın Portakal heykeli)